Η αυτοπεποίθηση πλέον ξεχείλιζε, η ψυχολογία ήταν καταπληκτική, το κλίμα οικογενειακό και η ομάδα έπαιζε εξαιρετικό μπάσκετ, για τέτοιο επίπεδο. Το επόμενο εμπόδιο που ήταν ο Απόλλων, μπορεί να ήταν το φαβορί, (άλλωστε οι Μενετές σε κάθε ματς ήταν το μεγάλο αουτσάιντερ) αλλά πλέον δεν φόβιζε κανέναν. Μετά από επιτρέψτε μου να την χαρακτηρίσω , ηρωική εμφάνιση οι "τρομοκράτες με τα μπλε" υπέταξαν την Βωλάδα με 63-61 και πλέον η μεγαλύτερη πρόκληση, ένας ημιτελικός με αντίπαλο την κατά κοινή ομολογία, καλύτερη ομάδα του τουρνουά ήταν μπροστά τους.

Η εμφάνιση των παιδιών ήταν συγκινητική καθώς Σπηλιοτόπουλος και Γκιζέλης έπαιζαν όλο το ματς τραυματίες, ο Χατζηκοντός τέθηκε εκτός μάχης στην τρίτη περίοδο, συν του ότι είχαμε και δύο παίκτες νοκ άουτ απ'την αρχή του ματς. Μέσα σ'όλα, ο ημιτελικός που ακολουθούσε με τον Πρωτέα Απερίου ήταν σε λιγότερο από 20 ώρες, όμως η Αναγέννηση δεν καταλάβαινε πια τίποτα ούτε από τραυματισμούς, ούτε από κούραση. Η ψυχολογία με την οποία έμπαιναν τα παιδιά στα παιχνίδια ήταν άνευ προηγουμένου και ούτε η πιο πετυχημένη ομάδα των τελευταίων ετών, ήταν ικανή να τους σταματήσει. Η ομάδα πραγματοποιεί την καλύτερη της εμφάνιση και μάλλον το τελικό 63-52 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του ματς, καθώς η τιμή της διαφοράς είχε φτάσει και στους 17-18 πόντους. Ούτε οι ίδιοι παίκτες δεν πίστευαν τι έχει συμβεί, οι πανηγυρισμοί δεν σταματατούσαν, το "Μενετές ολέ" άρχιζε να ακούγεται και η πρόκληση ενός τελικού για την ομάδα των Μενετών, είχε στρωθεί φαρδιά πλατιά στον διάβα της.

Η μέρα του τελικού, μετά από την γνωστή περιπέτεια της φωτιάς φτάνει, με τον ίδιο αντίπαλο της πρεμιέρας. Το γήπεδο του Πρωτέα μοιάζει τόσο μικρό για να χωρέσει Οθείτες και Μενεδιάτες, οι οποίοι ετοιμάζουν μία εκρηκτική ατμόσφαιρα. Οι μεν Οθείτες δείνουν παλμό με το τύμπανο τους, οι δε Μενεδιάτες δημιουργούν στο τζάμπολ ένα εντυπωσιακό σκηνικό, που στους παλαιότερους θύμιζε τα Π.Α.Ο.Κ.-Άρης της δεκαετίας του '90, από χαρτοπόλεμο και καπνογόνα και παραληρούν με συνθήματα, ζητώντας το κύπελλο στον "ιερό βράχο". Ήταν το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της ομάδας, ακόμα και αν κατάφερνε να πάρει το κύπελλο, να βλέπεις παιδιά από δώδεκα χρονών να αγκαλιάζουν μια ομάδα που μέχρι τον προηγούμενο μήνα, απορώ αν ήξερε κανείς ότι συμμετέχει στο τουρνουά μπάσκετ. Ένα κύπελλο που τελικά δεν ήρθε, αλλά τα λόγια του διαιτητή μετά το τέλος του αγώνα είναι ο ορισμός του ότι η αξία του ηττημένου, δίνει δόξα στον νικητή, γι'αυτό και σας τα μεταφέρω: "έχω σφυρίξει πολλά ματς στην Ρόδο μεγαλύτερων κατηγοριών, αλλά τέτοιο παιχνίδι δεν έχω ξαναδεί", είπε ο κύριος Φάκαρος. Ήταν ένα σουτ, ήταν μια βολή, ήταν ένα "foul- no foul", μετά Χριστών προφήτες είμαστε πολλοί άρα δεν έχει σημασία τι ήταν, σημασία έχει πως σε έναν από τους συγκλονιστηκότερους, αν όχι ο πιο συγκλονιστικός τελικός, τα παιδιά μας λύγισαν μετά από δύο παρατάσεις παρακαλώ και το 80-79 θα μένει πάντα στην ανάμνηση μας ως μία μεγάλη ευκαιρία, αλλά και ως μια αυτοθυσία της ομάδας που έπαιξε με καρδιά, ψυχή και πάθος για να κατακτήσει την κούπα. 

Αμέσως μετά το τέλος του ανεπανάληπτου τελικού και πάνω στην ένταση της στιγμής, μίλησα με έναν πολύ καλό μου φίλο που παρακολούθησε σχεδόν όλα τα παιχνίδια της ομάδας μας και από κείνη την στιγμή και έπειτα οπότε συζητάμε γι'αυτήν την μέρα πάντα μου ρχονται στο μυαλό και πάντα με εκφράζουν τα λεγόμενα του και μ'αυτά θα ήθελα να κλείσω. "Κρίμα κρίμα, δέκα φορές θα μπορούσαμε να τελειώσουν το ματς, δέκα φορές, δυο παρατάσεις και καταπληκτικό μπάσκετ. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ομάδα, η συγκεκριμένη, μας κέρδισε τον λαό των Μενετών, μας κέρδισε, μας έχει πλέον."