Γεννηθήκαμε για να σ'αγαπάμε...
| Λίγες ώρες μετά το φινάλε του Παγκοσμιού Κυπέλλου και ενώ είναι πλέον γνωστό πως η Γερμανία είναι στην κορυφή του κόσμου, ο λαός της Καρπάθου ετοιμάζεται για να υποδεχτεί το καλοκαιρινό τουρνουά 2014, με την επωνυμία Θωμάς Σακελλιάδης. | ||||
|
||||
|
κείμενο: Γιώργος Μανωλίδης φωτογραφία: Koula Safis-Spanos (facebook) πρόγραμμα: Βαγγέλης Δημελλάς Οι ομάδες που εδώ και καιρό προετοιμάζονται πυρετωδώς, είναι έτοιμες να ριχτούν ξανά στη μάχη για να αναδειχθεί ο φετινός κυπελλούχος του νησιού, μια υπόθεση που κρατάει για περισσότερο από 70 χρόνια. Μια από αυτές είναι και η ομάδα του χωριού μας, που θα προσπαθήσει για μια αξιοπρεπή πορεία, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε τα τελευταία χρόνια, αλλά σημείο αναφοράς είναι το πως αντιμετωπίζει τον θεσμό ολόκληρο το χωριό. Οι Μενετές, που από την φύση της σου βγάζει μια επαναστατική αύρα, δεν είναι μια απλή ομάδα που συμμετέχει στο τουρνουά για να κατακτήσει το κύπελλο, η έστω για να κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Έχοντας στο νου μου πρόσφατες τις εικόνες από το νικηφόρο τελικό του 2008, αλλά και τον χαμένο τελικό του 2011 και στις δύο περιπτώσεις με αντίπαλο το Απέρι, μου ρχονται μνήμες ανθρώπων στην εξέδρα που λες και ταυτίζονταν με τον αδερφό τους, τον γιο τους, τον φίλο τους, τον συγγενή τους, που αγωνιζόταν εκείνη τη στιγμή με την μπλε φανέλα στο χορτάρι. Λες και έπαιζαν οι ίδιοι, προσπαθούσαν με την φωνή τους, με το πάθος τους, να μεταδώσουν στον ποδοσφαιριστή πως και γω απ'την πλευρά μου θα κάνω ότι μπορώ για να σας βοηθήσω. Συναίσθημα που αν δεν είσαι παρών εκείνη τη στιγμή να το ζεις, δεν είναι εύκολο να το μεταδόσεις με λέξεις, όσο πλούσια και αν είναι η ελληνική γλώσσα.  Και αν το 2008 η ομάδα χάρισε τον δεύτερο τίτλο της ιστορίας της στον κόσμο μετά από αυτόν του 97 και υπήρχε τεράστιος, δικαιολογημένος ενθουσιασμός, τι να πει κανείς γι'αυτό που ζήσαμε το 2011. Έχω ακούσει και έχω δει πολλές φορές να πανηγυρίζουν φίλοι ομάδας όταν παίρνουν έναν τίτλο, αλλά ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο, που μετά από χαμένο τελικό έβλεπα γύρω μου ανθρώπους να μην σταματούν να αποθεώνουν τους παίκτες, να φωνάζουν, να χοροπηδούν να ανάβουν καπνογόνα, και γενικότερα να ζω μια κατάσταση λες και εμείς είμασταν οι κυπελλούχοι. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου το "δεν ξενερώνω και τραγουδάω Μενετάρα σ'αγαπάω!" Λέτε όντως να είμαστε τρελοί όπως φημίζεται...; Παρακολουθώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής μου αρκετά παιχνίδια όλων των ομάδων της Καρπάθου, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αγάπη του κάθε χωριού για την ομάδα του, αυτό που βλέπω και έχω ζήσει με τις Μενετές, δεν μπορώ να το συγκρίνω με κάτι άλλο. Κυριολεκτικά ένα ολόκληρο χωριό στο πόδι, με γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και κυρίως ανθρώπους που στην καθημερινότητα τους δεν παρακολουθούν καν ποδόσφαιρο, όλοι εκεί για να υποστηρίξουν την "επίσημη αγαπημένη", χωρίς να τους νοιάζει πιο θα είναι το αποτέλεσμα. Μπαίνοντας στο χορό λοιπόν από αύριο (16/07), στην πρεμιέρα του τουρνουά με αντίπαλο τα Πηγάδια, στο πανέμορφο και ανακαινισμένο γήπεδο του Πρωτέα, ευχόμαστε καλή επιτυχία στην ομάδα και τα παιδιά μας που θα φορούν στην καρδιά το σήμα της Παναγίας, να είναι σίγουροι πως την στιγμή που πρέπει εμείς οι απ'έξω θα είμαστε εκεί για να κάνουμε αυτό που πρέπει.  |
