Στην εποχή των κάθε λογής επικοινωνιών και συγκοινωνιών, η Κάρπαθος παραμένει σχετικά απομονωμένη, όχι μόνο στο πλαίσιο του ελλαδικού χώρου, αλλά ακόμη και σε σχέση με τα υπόλοιπα ωδεκάνησα. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά δεν αφορούν την παρούσα πραγματεία, όπου και μόνο το γεγονός της απομόνωσης θα αρκούσε ως ερμηνευτική βάση. Απόδειξη αυτού του αξιώματος θα ήταν το ότι η Κάρπαθος, και κυρίως το βόρειο τμήμα του νησιού, παραμένει η χαρά του λαογράφου και του ιστορικού γλωσσολόγου, των επιστημόνων που κυνηγούν τους ζωντανούς θυλάκους του παρελθόντος.

Η γεωγραφική απομόνωση, ωστόσο, δεν συνεπάγεται αυτόματα και την πνευματική. Τα όρια ενός νησιού μπορούν (και αυτό ίσχυσε και στο παρελθόν) να είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα και η ουσία να εκτείνεται πολύ πιο πέρα από τον περιορισμό που επιβάλλει η ακτογραμμή ή το παρεμβαλλόμενο πέλαγος.

Επί του παρόντος αυτό που θα μας απασχολήσει θα είναι η υποδοχή ενός κλάδου των ανθρωπιστικών επιστημών, της αρχαιολογίας, στη σημερινή Κάρπαθο. Η εμπειρία της γράφουσας ως εκτάκτου υπαλλήλου της Εφορείας προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων ωδεκανήσου κατά το 2002 στο νησί αυτό, επέτρεψε μια σειρά παρατηρήσεων πάνω στον τρόπο που το «κοινό» (οι κάτοικοι της Καρπάθου) σκέφτονται και ενεργούν απέναντι στο αρχαιολογικό προϊόν...

Διαβάστε περισσότερα εδώ.