Δεν είναι μάγος ο Σακελλάρης, ούτε με περίεργα, ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τραβά για εξετάσεις, σχεδόν όλους τους Καρπάθιους, στον ισόγειο όροφο του νοσοκομείου Μεταξά στον Πειραιά.

Γιατρός, διευθυντής των ακτινολογικών εργαστηρίων στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεταξά, τα τελευταία πέντε χρόνια, διαβάζει τα σπλάχνα μας και αποκαλύπτει ζητήματα για το κορμί μας, που ούτε καν τα φανταζόμαστε.

Τον συνάντησα στον διάδρομο του νοσοκομείου, ούτε διάλειμμα για καφέ, ούτε χασομέρι έχει η θέση του. Ξεκινά με τα δύσκολα, περιγράφει θέματα πολύ γνώριμα για κείνον, μιλά για την περίεργη έξαρση του καρκίνου στο νησί:

«Έχουν πολλαπλασιαστεί τα κρούσματα, από το νοσοκομείο Μεταξά, περνούν πολλοί νησιώτες, μα στους συντοποίτες μας, είναι που στέκομαι λίγο παραπάνω, είναι βλέπεις η μυρωδιά της Καρπάθου, που ακατανίκητη με μαγνητίζει».

Είναι μια θλιβερή διαπίστωση, που φυσικά δεν έχει να κάνει μόνο με τον τόπο μας. Ο Σακελάρης περιγράφει την σκληρή ασθένεια:
«πρόκειται για μια επιδημία σαν γρίπη, έρχεται κόσμος, για κάτι άσχετο, για ένα απλό κρυολόγημα ή για μια εξέταση ρουτίνας και φεύγει με διαγνωσμένο τον άτιμο καρκίνο».

Στην ερώτηση αν τον εντυπωσιάζει κάτι, αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο δείχνει το πλήθος των περιπτώσεων που νοσούν, απαντά κατευθείαν στο ψαχνό:
«τα κρούσματα στους αδένες, όπως στον θυροειδή, παραπέμπουν, σύμφωνα με την βιβλιογραφία, σε ζητήματα ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών και όχι μόνο. Υπάρχει ένα πλήθος εξωγενών παραγόντων, ζητημάτων, που πέρα από την πιθανότητα της κληρονομικότητας και των γονιδίων, θα έπρεπε να μελετηθούν επιτακτικά, εαν θέλουμε να προλάβουμε πιθανές επόμενες περιπτώσεις. Αν και τα κονδύλια είναι ολοένα και λιγότερα, πρέπει να ερευνηθεί το ζήτημα για να μην υπάρχουν κενά, με αποτέλεσμα το μοιραίο και τα ερμητικά κλειστά στόματα, στο θέμα του καρκίνου».

Ο γιατρός που είναι πρώτα από όλα άνθρωπος, δεν αφήνει κανέναν δίχως να φροντίσει, σταματά την κουβέντα μας μια σαστισμένη γυναίκα, αναρωτιέται αν μπορεί να μπει καθυστερημένη για μια εξέταση. Εκείνος δίχως δεύτερη σκέψη, την κρατά από τον ώμο και την περνά στο ιατρείο, ενώ κοιτά την ήδη περασμένη ώρα.
«Είναι δύσκολο να ζείς με λιγότερα χρήματα, να ψωνίζεις αναλώσιμα για το ιατρείο από τον μισθό, που δεν ξεπερνά πια τα 1400 ευρώ, αλλά δεν γίνεται να μην συμμερίζεσαι τον πόνο και την αγωνία του ασθενή, που ψάχνει μια κουβέντα ένα βλέμμα, ένα γιατρό-άνθρωπο, με ενσυναίσθηση».

Ήταν το 1998, όταν μια Μενετιάτισσα, μικρή μαθήτρια, η Μαριάννα, στο γυμνάσιο Πηγαδίων, έγραφε στην σχολική έκθεση της:
«Θαυμάζω εκείνους τους ανθρώπους που έχουν το κουράγιο να παρατούν τις μεγαλουπόλεις και να επιστρέφουν πίσω στα πατρογονικά τους. Είμαστε τυχεροί που έχουμε κι εμείς οι Καρπάθιοι, τους δικούς μας ήρωες, σαν τον Σακελλάρη Σακελλαρίδη τον γιατρό, που επέστρεψε, κάνωντας την ιατρική, λειτούργημα και όχι στείρο επάγγελμα, την στιγμή που ακόμη και εμείς, οι ντόπιοι, έχουμε το βλέμμα γυρισμένο πέρα από την θάλασσα, στη μεγάλη πόλη».

Αυτός είναι ο Μενετιάτης, Σακελλάρης Σακελαρίδης, ο ακτινολόγος γιατρός, που δούλεψε για εννιά χρόνια, στο κέντρο υγείας της Καρπάθου, ξέρει τα προβλήματα και τις δυσκολίες της άγονης γραμμής. Σήμερα, μέσα στην κρίση, προσπαθεί, παλεύει στην μεγάλη πόλη, να είναι περισσότερο αποδοτικός στις μέρες που το εθνικό σύστημα υγείας ολοένα και απαξιώνεται.

Εγγονός μιάς απο τις πιο ιδιαίτερες και σημαντικές φυσιογνωμίες, που έβγαλε το νησί, του δασκάλου Σακελλάρη Σακελλαρίδη, ψάχνει το κενό στον χρόνο, μελετά το ημερολόγιο, άνοιξη, Πάσχα, καλοκαιράκι. Ο τόπος τον φωνάζει σαν Σειρήνα, τον καλεί, μα και εκείνος, δεν το αφήνει στιγμή από την αγκαλιά του μυαλού του.

Ακόμη μια αγάπη, φανερή αυτή τη φορά, βγαίνει κάθε τόσο στον αφρό του λόγου του,
«είναι και το παιδί μου, που πρέπει να παίρνει ερεθίσματα, να μαθαίνει το νησί, αύριο θα κληθεί αυτή η γενιά να σταθεί καλύτερα από μας».

Αν υπήρχε ένα μηχάνημα που να διάβαζε την σκέψη και την καρδιά του ακτινολόγου, γιατρού Σακελλάρη Σακελλαρίδη, δεν θα διάβαζε τίποτε άλλο από την οικογένεια του, την Κάρπαθο, μα και το επάγγελμα που διάλεξε και το τιμά καθημερινά.