Συναντήσαμε τον Λάκη, στις τελευταίες πρόβες πριν την πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «ένας εχθρός του λαού», του Ίψεν, έργο που ανεβαίνει από την θεατρική ομάδα μορφές έκφρασης, του Θωμά Κινδύνη, με πρεμιέρα το Σάββατο 9 Φλεβάρη.

Πρόκειται μια ιστορία που γράφτηκε το 1882, στο Τυρόλο της Αυστρίας, στις μέρες μας ο Νορβηγός Ίψεν, έγινε και πάλι, της μόδας.
Το μολυσμένο νερό, ένας γιατρός που προσπαθεί να ξεσκεπάσει, να αποκαλύψει την ιστορία και απέναντι του σύσσωμο το σύστημα, πολιτικοί και τα δεκανίκια τους, οι δημοσιογράφοι, πλέκουν μια ιστορία που αφήνει άφωνο τον θεατή, με την απίστευτη ομοιότητα που συναντά σήμερα, στην σκληρή καθημερινότητα του.

Ο Λάκης Γεραπετρίτης στον πρώτο θεατρικό ρόλο της ζωής του, υποδύεται τον δημοσιογράφο Μπίλλινγκ, που στην αρχή συμφωνεί, ενθουσιάζεται με την αποκάλυψη, όμως στην συνέχεια, κάτω από την πίεση και την οικονομική επιρροή του δημάρχου, αλλάζει θέση, περνά απέναντι και κάνει εχθρό του την αλήθεια.
Θα ρωτούσε, εύλογα, ο αναγνώστης γιατί επιλέγω το πρόσωπο του Λάκη και όχι, ίσως, του σπουδαίου πρωταγωνιστή, Θωμά Κινδύνη.
Η απάντηση είναι απλή, μα ταυτόχρονα είναι και η ουσία αντιμετώπισης της καταθλιπτικής εποχής μας.
Ο Λάκης ανεβαίνει στο σανίδι, ανταποκρίνεται στο εσωτερικό του κάλεσμα και αλλάζει πρόσωπο θέση και εποχή.
Γεννιέται λοιπόν ένας ηθοποιός, σε μια στιγμή που μοναχά η τέχνη δείχνει να ανταποκρίνεται στο μοιραίο γκρέμισμα των μυθικών πήλινων αγαλμάτων, όλων εκείνων, κυρίως των πολιτικών, που στήσαμε όλοι μας, ψηλά, αλλά οδήγησαν σε ετούτο το ξέφρενο εκτός δρόμου, άτακτο ρυθμό.
Κρατά μια τσάντα γεμάτη από σημειώσεις, απαιτητικός ο Νίκος Περέλης, σκηνοθέτης και συμπρωταγωνιστής της παράστασης, τον διορθώνει μα τον εμπιστεύεται, δείχνει να περιμένει πολύ περισσότερα από εκείνον.
Ο Λάκης είναι το κρυφό πρόσωπο, του κάθε ενός από όλους εμάς, που αμφισβητήθηκε σκληρά στα πρώτα βήματα του, καθενός από εμάς, που έπειτα από το όνομα του, το περιβάλλον τοποθετούσε ένα σωρό ερωτηματικά, δημιουργώντας έτσι αναπόφευκτα και μοιραία εμπόδια.
Όχι πως υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος, κρυφός λόγος, μα γιατί ο κοινωνικός ιστός κράτα σφιχτά μέσα στα σπλάχνα του στερεότυπα και σκληρά μοντέλα αμφιβολίας, που τα ξεπερνά μόνον όταν κάποια πρόσωπα σταθούν με αυταπάρνηση και διάρκεια, απέναντι στο ρεύμα του δύστροπου κοινωνικού χειμμάρου.
Ο Μενετιάτης, Καρπάθιος Λάκης Γεραπετρίτης, αφουγκράζεται το γκρίζο της στιγμής μας, βοηθά, στέκεται αλληλέγγυος και απλώνει χέρι στη δυστυχία μα δεν θέλει να μιλά για αυτό τον ρόλο.

Ο έρωτας για την υποκριτική τον εξελίσσει, μπορεί να συγχωρεί και να αποδέχεται το διαφορετικό, ενώ σταματά πια να αναζητά το αέναο χειροκρότημα.

Όσο κι αν έχει ανάγκη από το μπράβο, αλλή τόση έχει από την συνεχή παίδευση και τώρα πια κολυμπά μέσα σε αυτήν.

Αν υπάρχει ένα μυστικό, μια κοινή αλήθεια, δεν είναι άλλο από την αγωνία για εξέλιξη, ένας συνεχής βηματισμός προς το μέλλον με το κεφάλι στραμμένο ευθεία μπροστά και αυτό το πετυχαίνει με το παραπάνω ο φίλος και συντοποίτης Λάκης, που κάποτε έλπιζε στον κόσμο και τώρα μοιράζει ο ίδιος προβληματισμό και γόνιμη σκέψη.

Φωτογραφίες: Καλλιόπη Μαλλόφτη.