Μέσα στην απαρτίωση της ιστορίας, πολλές είναι οι στιγμές που αφήνουμε πίσω, ξεχνάμε και θάβουμε, εκείνους τους ήρωες που δεν μοιάζουν με φιγούρες, σαν τα κόμιξ, του ντίσνευ ή σαν τα καρτούν, του φανταστικού κινηματογράφου.

Μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο, μνήμης χρυσόψαρου, μεγάλωσε ο Πώλ Βιτωρούλης, ο Μενετιάτης που η μοίρα τον έβγαλε από νωρίς να παρακολουθεί με εισιτήριο πρώτης θέσης, την ιστορία ολόκληρου του πλανήτη. Αυτή την εποχή που ψάχνουμε, αναζητούμε το μυστικό για την επιτυχία, ο Πώλ και η ζωή του, αποκαλύπτουν εκείνα τα “κρυφά κόλπα”, που δεν είναι άλλα από την σκληρή και παθιασμένη δουλειά με ο,τι κι αν καταπιάστηκε.

Πατέρα δεν γνώρισε, έμεινε να στοιχειώνει το μνημονικό του, η σκιά του ήρωα, πρωτοστάτη του Καρπάθικου ξεσηκωμού, που όμως έσβησε από λάθος, φίλια πύρα, έτσι εκείνα τα στόματα που στήνουν θεριά και ανδριάντες δράκους, μένουν, από τότε, κλειστά, ξεχνώντας τον Γιώργο Βιττωρούλη, πληγώνοντας, κάθε, μα κάθε φορά, τον γιό που όσο κι αν μεγαλώνει δεν ξεχνά την θυσία ζωής, του Μενετιάτη, Καρπάθιου πατέρα.

Η διαδρομή της ζωής του, μεγάλη και σπουδαία, αν τυχόν και βρεθείς κοντά του, ούτε που θα πάρεις χαμπάρι το βάρος της μνήμης, τόσων γεγονότων, ιστορικών στιγμών, που κρατά σφιχτά μέσα στο μυαλό και την καρδιά του. Καλοντυμένος, πάντα σικ και χαμογελαστός, όμως δεν αρνιέται την φτώχεια και την ανέχεια, που γνώρισε καλά, στα πρώτα, ξυπόλητα βήματα, μετά από την απελευθέρωση πάνω στο νησί.
Τότε μοναχά, οι φευγάτοι μετανάστες, έκαμαν μια σκληρή, μα πιο χορτάτη διαδρομή.

Ο Πώλ, από τα 17, βγαίνει στα μεγάλα, υπερατλαντικά ταξίδια, στον Καναδά ξεκινά να χτίζει μια καινούρια ζωή.
Με εφόδιο τα νειάτα και την γοητεία, όχι μόνο των ματιών, αλλά και του ανήσυχου πνεύματος, δεν σταματά να ψάχνει το διαφορετικό, δεν χορταίνει με την καθημερινή εικόνα, ψάχνει, το κάτι παραπάνω.
Μια γνωριμία, ένα μικρό φλέρτ, θα του χαρίσει και την πρώτη κάμερα, μια βουβή super 8, που έμελλε να του αλλάξει ολόκληρη την ζωή. Από τότε θα βρεθεί στην καρδιά όλων, σχεδόν παντού, των γεγονότων του πλανήτη. Από την μια άκρη έως την άλλη.
Παίρνει συνεντεύξεις, με τους πρωθυπουργούς και βασιλιάδες, κινηματογραφεί, καταγράφει σε χιλιάδες μέτρα φίλμ πολέμους, επαναστάσεις και κάθε λογείς θερμά και σκληρά γεγονότα, με τις εικόνες του καταφέρνει να αγγίζει ακόμη, ολόκληρες γενιές.

Από τον Αμερική και την καταγραφή της άγρια ζωή, στα σύνορα με την Αλάσκα, εικόνες που ακόμα και σήμερα, αξιοποιεί η εταιρεία Disney, άλλωστε αγόραζε το υλικό ανεμφάνιστο, με τυφλή εμπιστοσύνη στα μάτια και το μυαλό του Πώλ, μέχρι και τους πολέμους στην Μέση Ανατολή, την Αφρική, που έγιναν μυθικά ταξίδια, ολόκληρη την δεκαετία του 1970 και του 1980, οι εικόνες βγήκαν σαν αντικατοπτρισμός μέσα από τα μάτια του για το μεγάλο κανάλι CBS.

Στέκεται στην εποχή της δικτατορίας στην Αθήνα, είχε μια πρωτοπόρα εταιρία παραγωγής επικαίρων. Μαζί με τον αείμνηστο Μ. Κάλας, πίσω από την πλατεία Κάνιγγος στο τότε γνωστό Χόλυγουντ, άνοιξαν τα γραφεία της Novical International. Έγιναν οι πρώτοι που κατέγραφαν για την νεογέννητη, Ελληνική τηλεόραση τα νέα, τα επίκαιρα της εποχής.

Πως να ξεχάσει, τις δεκάδες παραγωγές, πως να ξεχάσει το ξύπνημα στο Ισραήλ, τον σύντομο ύπνο στην Παλαιστίνη και το δρόμο να τον βγάζει μαζί με τον ηχολήπτη Μ. Δαλέζιο, που ήταν το μπαρί του, στην Τεχεράνη ή την Βαγδάτη. Με πικρία μιλά για την βραδιά του πολυτεχνείου, δεν θέλει να λέει περιττά λόγια, για εκείνες τις ώρες, τα ίδια επαναλαμβάνει και ο νέος, τότε, οπερατέρ στην εταιρία, Θανάσης Μαθάς, που την επόμενη ημέρα βγαίνοντας από το γωνιακό ξενοδοχείο, Στουρνάρα και Πατησίων, ακούρευτος και ταλαιπωρημένος, σαν χίπης, με τα καμπάνα παντελόνια, συνελήφθηκε από την αστυνομία και μόνο μετά από την παρέμβαση του Πώλ, αφέθηκε ελεύθερος γλυτώνοντας το σίγουρο ξυλοφόρτωμα.

Ο Θάνος μπήκε για λίγο στην επιχείρηση του Πωλ, η μοίρα είχε άλλα σχέδια, συνεχίζει από τότε, με την κάμερα στον ώμο.
Σήμερα είναι στο Μέγκα, μόνο καλά λόγια έχει για τον ψηλό, ευθυτενή εργοδότη. Άλλωστε στα γραφεία του γνώρισε τον έρωτα της ζωής του, από τότε και σύζυγο του, την Γεωργία, που τότε δούλευε στην επιχείρηση παραγωγής επικαίρων.
Σήμερα, η Γεωργία, μονάχα καλές στιγμές θυμάται απο τα εκείνα τα δύσκολα, νεανικά χρόνια της.

Για την μοιραία βραδιά, την 17η του Νοέμβρη 1973, αποφεύγει τα πολλά λόγια, αφού η ιστορία, που κατέγραψε με την κάμερα, δείχνει την σύντομη στάση του τάνκ, πριν περάσει την είσοδο του πολυτεχνείου.

Αντίθετα τα βίντεο που παίζονται κομμένα, δείχνουν την βίαιη είσοδο και το γκρέμισμα της μεγάλης, σιδερένιας καγκελόπορτας. Όμως η μνήμη δεν σβήνει, ούτε και διαγράφεται η αληθινή ιστορία.

Ο χρόνος έτρεξε, όπως πάντα, γρήγορα, με τον πρωταγωνιστή μας να μην κατεβαίνει από τα αεροπλάνα, από θερμό επεισόδιο σε πολεμική σύραξη, και από αποκλειστική συνέντευξη σε κάθε είδους δύσκολη στιγμή ανά τον κόσμο. Παρόν στον πόλεμο Ινδίας- Πακιστάν το 1971, στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου το 1972, στην αραβοισραηλινή σύρραξη το 1973, αλλά και στην εισβολή στην Κύπρο το 1974. Δεν υπάρχει προσωπικότητα των δεκαετιών 1970 έως την αυγή του 1990 που να μην στάθηκε μπροστά στον φακό της κινηματογραφικής μηχανής του. Ο Καντάφι, ο Νίξον, ο Κάρτερ, ο Αραφάτ. Αλλά και ο Άσαντ της Αιγύπτου, όπως και ο βασιλιάς Χουσείν, είναι μερικά ενδεικτικά ονόματα που γνώρισε από κοντά. Η μητέρα του Χατζηνούλα, δεν σταμάτησε να παροτρύνει την γυναίκα του, να τον πιέζει, για να πάψει τα ταξίδια και αυτή τη δύσκολη δουλειά. Αποφάσισε να διακόψει στην αρχή της δεκαετίας του 1990, άλλαξε περιβάλλον, από την θέση του γενικού διευθυντή της forever living, για την Ελλάδα και την Κύπρο, συνεχίζει να τιμά τον τόπο μας, διαγράφει μια επιτυχημένη, σπουδαία καριέρα. Η καρδιά του όμως δεν παύει να ανεβάζει παλμούς, κάθε που ακούει για ένα γεγονός οπουδήποτε στον πλανήτη, ένας σεισμός, μια τρομοκρατική ενέργεια, ένα τσουνάμι ή ένας πόλεμος ήταν-είναι, το ψωμοτύρι του, είναι η κρυφή αδρεναλίνη, που τον γεμίζει θετική ενέργεια.

Είναι δύσκολο να περιγράψεις το όνειρο, να δώσεις με λέξεις το κρυφό πάθος για την καταγραφή της ιστορίας.
Ο Πώλ Βιτωρούλης δεν δίστασε στο 1968, ακόμη και μέσα στον Λευκό Οίκο στον τότε, αντιπρόεδρο, Σπύρο Άγκνιου, να ζητήσει το γράμμα, που πήρε τελικά, για το συνδικάτο τύπου. Πάλεψε, αγωνίστηκε για να κάνει το όνειρο, αληθινή δουλειά.

Δεν ξεχνά, την αρχή, άκουγε μόνο τον θόρυβο από τις πόρτες, που έκλειναν βιαστικά:
-Don’t call us, will call you, μην μας ενοχλήσεις, θα σε καλέσουμε εμείς.

Όμως δεν το έβαλε κάτω. Δεν εγκατέλειψε τον αγώνα. Ένα είναι το χαρακτηριστικό, που τον συνοδεύει σε κάθε κίνηση του, μικρό ή μεγάλο βήμα του, ο έρωτας, το δυνατό πάθος, με ό,τι κι αν καταπιάνεται και μάχεται, μεταμορφώνεται έτσι σε υπόδειγμα εργατικότητας και Καρπαθιακής λεβεντοσύνης.