Ξέπεσαν στα χέρια μου μια σειρά από παλιές κιτρινισμένες εφημερίδες. Μύρισαν το παλιό, το περασμένο, ήταν ειδήσεις, νέα που ακόμη και στην στιγμή του τυπογραφείου, της εκτυπώσεως των φύλλων, η πληροφορία τους είχε ήδη ξεπεραστεί.

Μα κάθε μικρό άρθρο της εφημερίδας “Καρπαθιακή”, μπορεί να κάνει τον αρχικά αδιάφορο αναγνώστη να συγκινηθεί, να βουρκώσει. Έτσι κάπως θα σκεφτόταν ο εκδότης και ο ιδρυτής, ιδιοκτήτης της, Γεώργιος Μ. Γεωργίου.

Αν υπάρχουν σήμερα τόσα στοιχεία, πληροφορίες για την καθημερινή Κάρπαθο είναι και δικό του έργο, δική του συμμετοχή στην αποτύπωση της νεώτερης ιστορίας του τόπου μου.

Ο συγγραφέας Βασίλης Βαρίκας, γενικός γραμματέας της Επιτροπής για την απονομή Κρατικών Βραβείων την δεκαετία του 1950, έγραψε:
"Είναι η προσήλωση που ο συγγραφέας δείχνει στην πατρική γη, ο γιατρός Γ. Γεωργίου, αφιερώνει της ώρες της σχολής του, στην μελέτη της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Καρπάθου. Μελετάει τα ήθη και τα έθιμα, καταγράφει δημοτικά τραγούδια και παροιμίες επεξεργάζεται το κάθε λογής λαογραφικό υλικό." (κριτική στην εφημερ. Βήμα, Ιούλιος 1959).

Μα αν στα βιβλία του ο γιατρός έκανε μια σπουδαία δουλειά, στην εφημερίδα έδινε όλη την ψυχή, τον εαυτό του. Στα απλά καθημερινά νέα, στις ειδήσεις, για τους γάμους τις γεννήσεις και τα θανατικά βρίσκουμε στοιχεία, πληροφορίες για μια Κάρπαθο που ζει μόνο μέσα στο μυαλό των μεγαλυτέρων.

Σήμερα, στην εποχή της έξυπνης ατάκας, των κοινωνικών δικτύων και των σύντομων, διαβατάρικων σχέσεων, η δικιάς Καρπαθιακή, συνεχίζει να συγκινεί.

Δεν ξέρω αν είναι η νοσταλγία που ζωντανεύει μέσα από το κιτρινισμένο, μουχλιασμένο φύλο, δεν ξέρω αν στέκεται κανείς σε ειδήσεις μιας εποχής που θάφτηκε, σκεπάστηκε με αστρική ταχύτητα, μέσα όμως στα περασμένα χρόνια συναντάς, τρακάρεις μια Ελλάδα που μαχόταν, μάτωνε για ένα καλύτερο, πιο φωτεινό μέλλον.

Τα υψηλά νοήματα των επετείων, οι μικρές και μεγάλες καθημερινές δραστηριότητες των κοινωνικών ομάδων, τα πιθανά έργα και οι λόγοι των νέων και παλαιών πολιτικών. Μα πάνω από όλα ο καθημερινός λόγος του επώνυμου και ανώνυμου Καρπάθιου. Μαντινάδες, γράμματα οργής, ευχαριστήρια, ακόμη και τα μοιρολόγια φανερώνουν το πάθος του Καρπάθιου για συνεύρεση και μοίρασμα.

Ένα μπουκέτο που κρατά ακόμη δροσιά είναι οι παλαιές εκδόσεις της "Καρπαθιακής", μιας εφημερίδας που από το 1951, είναι ένα παράθυρο στο Καρπάθιο πέλαγος, είναι το ξάνοιγμα του καθενός από όλους εμάς, στα κοινά του νησιού μας, στις αγωνίες, τις ανάγκες, τις χαρές μα και τις λύπες.

Γράφει στα 1977, ο κος Γιώργος Ι. Σακελλάκης, σε μια ανταπόκριση του από τις Μενετές: "Πέρασαν και οι μεγάλες γιορτές με ελάχιστα γλέντια. Εκτός βέβαια από τα πένθη, αιτία είναι η μετανάστευση των νέων αλλά και η χαρτοπαιξία που έχει κάμει την Κάρπαθο Las Vegas."
Τα 35 χρόνια που πέρασαν μόνο να κιτρινίσουν τα γράμματα της εφημερίδας, κατάφεραν, ίσως και να ανακόψουν λίγο και την φόρα του βαλέ του ρήγα και της ντάμας.
Μα τώρα που η ξενιτιά γίνεται και πάλι μονόδρομος στον τόπο, η "Καρπαθιακή" αποκτά ακόμη πιο σπουδαίο ρόλο, ενώνει ξανά πάνω στις σελίδες όλες της ηπείρους.

Μην ξεχνάτε ότι εδώ και μερικούς μήνες μπορείτε να διαβάσετε στην σελίδα μας την ηλεκτρονική μορφή της "Καρπαθιακής", click εδώ.