Πόπη Χατζιδάκη, η Μενετιάτισσα που ζωντανεύει, δίνει ψυχή στα χρώματα.

Συναντηθήκαμε στον Πειραιά, τυχαία, στην παρουσίαση της έκθεσης για την Μικρά Ασία και τη διαδρομή έως τον Πειραιά. Συνεσταλμένη, μαζεμένη, θα νόμιζε κανείς πως δεν είχε ρόλο σε εκείνο το πανηγύρι.
Όμως είναι η δικιά μας Πόπη, που ξενυχτούσε μέρες πρίν πάνω στην ιδέα της δημιουργίας ένος ζωγραφικού πίνακα.
Συμμετέχει λοιπόν για όλους εμάς, από τον σύλλογο απανταχού Καρπαθίων, με το έργο της, που ονόμασε :

“Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ”

Ένα κατακόκκινο τοπίο και το πορτραίτο μιας γυναίκας, της μάνας, που προβάλει μέσα από τον σχεδόν άνυδρο, σίγουρα αφώτιστο, πια τόπο μας.

Η Μενετιάτισσα, Πόπη Χατζιδάκη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Όταν τέλειωσε το 9ο Λύκειο, φοίτησε στη σχολή ΑΤΕΣ διακόσμηση και γραφικές Τέχνες.
Εκεί είχε την πρώτη επαφή της, τα πινέλα, τα μολύβια και όλοι εκείνοι που φώτισαν την στιγμή της.
Δούλεψε σαν γραφίστας στον Πειραιά. Οι οικογενειακές υποχρεώσεις της έγιναν περισσότερες, άφησε τη δουλειά της και ασχολήθηκε με την ανατροφή των παιδιών, Δημήτρη και Μαργαρίτα, που στο μεταξύ γέμισαν την ζωή της.
Μετά από χρόνια ένας φίλος ο Μανώλης Μαρής, της είπε για κάτι σεμινάρια Αγιογραφίας που έκανε ο κος Παλαμήδης στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Πέρασε το κατώφλι , και αυτό ήταν το νέο της ξεκίνημα!
Από τότε “ξαναερωτεύθηκε τα πινέλα”.

Ζωγραφίζει ευκαιριακά μεν, αλλά όπως και κάθε δημιουργός κάθε της ολοκληρωμένο γέννημα είναι και μια γιορτή, μια χαρμόσυνη γέννα.
Όταν λοιπόν της είπαν να συμμετέχει εκ μέρους του Συλλόγου Μενέτιατων Καρπάθου στην Εκδήλωση για τα 90 χρόνια του Ελληνικού ξεριζωμού της Μικρός Ασίας, το μυαλό της επικεντρώθηκε στον πόνο που νιώθουν οι άνθρωποι από εκεί, που από μια ευήμερη και όμορφη ζωή που είχανε, βίωσαν την Καταστροφή, τον Θάνατο και τον Διωγμό.
Έτσι βγήκε η Γυναίκα που θυμάται. Το έργο το ονόμασε ‘Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ’ γιατί πραγματικά έτσι είναι!
Όλοι έχουμε τις μνήμες μας από μέρη και ανθρώπους που αγαπήσαμε και πάντα θα αγαπάμε.
Η Πόπη έχει ένα κομμάτι που φωνάζει μέσα της, επαναλαμβάνει το χωριό της.
Το χωριό μας, οι Μενετές.
Γιατί η πραγματική πατρίδα μας, ούτε καίγεται αλλά ούτε και μας καιεί με τα χρόνια.
Η ίδια, η δημιουργός, τονίζει σε κάθε ευκαιρία: “ η εποχή που ζούμε στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη. Μα όχι τόσο οικονομικά, γιατί όποιος έχει κάνει το κουμάντο του, που λένε και στο χωριό μας, τα ψιλο-καταφέρνει.
Περισσότερο όμως ψυχολογικά… Είναι που ζούμε μία διαφορετική Καταστροφή.
Ο Έλληνας καλώς η κακώς είχε συνηθίσει μια ζωή σπάταλη, ανέμελη, χωρίς όρια, τον βίασαν και του την πήραν. Έπεσε, πέσαμε από το ροζ συννεφάκι και πατήσαμε στη γή.
Θα τα καταφέρουμε όμως, είμαστε Δυνατός λαός, το έχουμε αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια.
Θα γυρίσουμε στα χωριά μας, στις παραδόσεις μας, στο τρόπο που ζούσαν οι προγονοί μας… (όχι εντελώς βέβαια, αλλά εν μέρει) Σίγουρα όμως θα αλλάξουμε συνήθειες, αλλά η μνήμη μας θα μείνει…
....γιατί Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ…”.