Ο πιο ανατρεπτικός Δήμος. Ο Χατζηγεωργίου.
| Yπάρχουν κάποιοι αφανείς Καρπάθιοι, κάποτε θα κρυφοκαμαρώνουμε και θα μισολέμε πως τους γνωρίσαμε, ήταν ακόμη και φίλοι μας. | ||||
|
||||
|
Σε τέτοιους καιρούς επάνω, των ριζοσπαστικών αλλαγών και της ραγδαίας εξέλιξης, βρεθήκαμε με τον Δήμο Χατζηγεωργίου, τον Μενετιάτη που μπροστά από την εποχή του, έγραφε και μιλούσε, σχολίαζε τα δρώμενα του τόπου, από την δεκαετία του 1980, προσπαθούσε να σπάσει τα στερεότυπα και να κάνει πιο ανοιχτούς, όλους εμάς, τους συντοποίτες του, πάνω σε ζητήματα σχέσεων και επικοινωνίας, ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, έκαναν τους ανθρώπους δύσπιστους, πάνω από όλα απόμακρους. Άντρας δυνατός, με τσαγανό και πάθος, με ό,τι κι αν καταπιάνεται ο Δήμος, έχει πηγαίο ταλέντο, τα βγάζει πέρα παληκάρι. Ήταν στον Καναδά για σπουδές, οικονομικά, όταν χρειάστηκε να κάμει και τον υδραυλικό, τον μαραγκό και τον ζωγράφο. Ο κλάδος οικονομικά, μα η αδυναμία του ήταν η εγκηματολογία και η ψυχολογία, τρελαίνεται για να “διαβάζει” χαρακτήρες ανθρώπων και σπάνια πια πέφτει έξω. Τον Δήμο τον συναντάς εύκολα, ακόμη πιο απλά μοιράζεσαι μαζί του δημιουργικό χρόνο. Στην επιχείρηση ενοικίασης ταινιών, στο κέντρο του Πειραιά, τα τελευταία είκοσι χρόνια, μας μαθαίνει μέσα από την έβδομη τέχνη να γινόμαστε λίγο καλύτεροι. Δεν είναι ένα συνηθισμένο video club, λάτρης ο ίδιος, της αρχαιοελληνικής γνώσης και φιλοσοφίας, πέρα από την εμπορική ταινία προτείνει τον ξεχασμένο στο ευρύ κοινό, ποιοτικό σινεφίλ κινηματογράφο. Ο Δήμος δεν διάλεξε στην τύχη, ούτε από ανάγκη, αυτό το επάγγελμα, - Έρχονται για ταινίες από όλη την Αττική, δεν είναι φίλοι μου, απλά ξεπερνούν τα 500 εκείνα τα φίλμ που απευθύνονται στους λίγο πιο ψαγμένους, σε εκείνους που αναζητούν πιο βαθειά νοήματα.Εννοείται πως κάθε μιά ταινία από αυτές την έχω δει, πρώτα εγώ και έπειτα την προτείνω σε γνωστούς και φίλους.Ο κόσμος του κινηματογράφου είναι ο πιο εύκολος, για να μιλήσουμε, να ανοιχτούμε και τελικά να αποκαλυφθούν οι αξίες και οι αρχές μας. Το παρελθόν, τραβά σχεδόν σα μαγνήτης , ήταν στα 1983, στα τέλη του Ιούλη, όταν κύριο θέμα στο χωριό, στις Μενετές ήταν το πόσιμο νερό από το Λάϊ. Τότε ο Δήμος μπήκε μπροστά, δεν λογάριασε επικοινωνιακά μοντέλα αβρότητες και κουστούμια, αντιστάθηκε προτείνοντας δυναμικές κινητοποιήσεις. Με μαύρα περιβραχιόνια, ακόμη και αεροβόλα, περιφρούρησαν οι Μενετιάτες τις πηγές τους, βγήκαν στα όματα, ξεκαθάρισαν τα δικαιώματα τους. Η απάντηση στον διαρκή εμπαιγμό και την κοροϊδία των τοπικών αρχών, ήταν τόσο μαζική που δεν άφησε περιθώρια. Στο τέλος η δικαίωση έφτασε ακόμη και από τον Άρειο Πάγο. Η αγάπη του για τον τόπο δεν στερεύει εκεί, ο Δήμος Χατζηγεωργίου, συνεχίζει με δεκάδες δυναμικές δράσεις να παλεύει για την αλλαγή της ιδιοσυγκρασίας και των στερεότυπων του τόπου. Δεν είναι μόνος, ούτε και προβάλει τον εαυτό του, ίσως το μυστικό στην επιτυχία των δράσεων για την αυτορύθμιση του τόπου, των Μενετών και της Καρπάθου, να είναι ακριβώς η ταπεινή του στάση. Η πρόθεση του να μην βγαίνει στο προσκήνιο αναζητώντας το χειροκρότημα, το αναγκαίο like. Ακόμη σήμερα δεν γράφει με κεφαλαίο γράμμα το όνομα του και όταν μιλά για τον εαυτό του, κρύβεται στα ψευδώνυμα, που υπέγραφε στα εκατοντάδες κείμενα του. Όχι δεν είναι φόβος, μα μια έμφυτη συστολή, ένα πηγαίο ήθος, που τον κάνει να κρατά δικά του ζητήματα μακριά από τα φώτα των κοινωνικών σχολίων. Πρωτεργάτης στο σύλλογο νέων Μενετιατών Καρπάθου, προσπαθούσε να σπάσει τις στρεβλώσεις που μεγάλωναν γενιές. Θυμάται πως εκείνα τα χρόνια οι γάμοι από συνοικέσια ήταν το δεδομένο, μας περιγράφει: Ήταν το καλοκαίρι του '82, αν θυμάμαι καλά, όταν στο καφενείο ακούσαμε τουφεκιές. Εμείς, η παρέα, έπαιζε μπιλότα, δεν δώσαμε σημασία, όταν ένας περαστικός γείτονας φώναξε στο Μπαρί μου, καλά στέφανα, παραξενευτήκαμε, έφυγε φουριόζος ο Μ. Επέστρεψε λίγο αργότερα και άρχισε τα κεράσματα στο καφενείο, έμαθε και αυτός πως τον είχαν αρραβωνιάσει. Μα έτσι γινόταν εκείνη την εποχή, τέτοια σκληρά στερεότυπα είχαμε απέναντι μας. Συν εκδότης του περιοδικού που έμεινε στην ιστορία μας, του Νεανικού παλμού, σχολίαζε γεγονότα και καταστάσεις, πότε σατυρικά και πότε καυτηριάζοντας με καθαρό, πολιτικό λόγο, άνοιγε πύλες σε σκουριασμένα μυαλά. Στραόξυλο με λέουσι μ εν΄είναι γονικό μου χτυπώ τα ούλα τα στραά όπου θα βρώ ομπρός μου. Ακόμη περηφανεύεται για τα κείμενα, γραμμένα στην Καρπάθικη γλώσσα μας, που υπέγραφε με το όνομα “Το στραόξυλο” και κατάφερε να σχολιάσει και να καταδείξει, σαν τον Αριστοφάνη, τους ανάποδους, στραβούς κανόνες του τόπου. Άγριος και μαχητικός ή πράος και μετρημένα ήρεμος, μοιάζει με τις απίστευτα ζωντανές, μυρίζουν σχεδόν το αλάτι, θαλασσογραφίες του. Αν πεις εραστής της τέχνης, ζωγράφος, θα έχεις αποκλείσει από τον χαρακτήρα του εκείνα τα ταλέντα που τον κάνουν ξεχωριστό. Δημιουργός είναι ο τίτλος που ταιριάζει στον συντοποίτη Δήμο, καταπιάνεται με τα χέρια, αφού πρώτο το μυαλό του έχει σχεδιάσει πρωτογενείς, φρέσκιες συνθέσεις. Αποφεύγει τα φώτα της σκηνής και δημιουργεί με οδηγό το δικό του εσωτερικό φως, πέρα από ψευτο-επικοινωνιακά διλήμματα, ο Μενετιάτης Δήμος, πιστεύει πως τα καλύτερα είναι μόνο μπροστά και στέκεται στην μίζερη εποχή μας με αισιοδοξία, χρωματίζει τις στιγμές μας και φτιάχνει ένα πίνακα, ζωντανό τούτη τη φορά, μπροστά, σε πρώτο πλάνο, έχει μόνο νέους ανθρώπους, εκείνους που πολλοί αμφιβάλουν για την ωριμότητα και την ικανότητα τους να σταθούν στα δύσκολα, για τον Δήμο, είναι η λύση στα προβλήματα, που θα ξεπεραστούν μόνο με ριζοσπαστικές και ρηξικέλευθες λύσεις.  |
