Χασομέρι για έναν ήρωα.
| Πρώτος ο ήλιος δίνει το παράδειγμα για τη συνέχισης του χρόνου, η επανάληψη της διαδρομής του σπάει την αμφιβολία, την ψευτοπιθανότητα για μια, ίσως βολική, στασιμότητα και την σκορπίζει την μοιραία ροπή μας προς την κατάθλιψη που όλο και προβάλει μέσα από το βιαστικό πέρασμα του χρόνου. | ||||
|
||||
|
Εμείς οι
Καρπάθιοι, είναι τα λίγα, τα καλά, που έχουμε εφόδιο και γεμίζουμε σχεδόν
αυτόματα τις μπαταρίες μας ενέργεια, είναι όμως και κάποιες μέρες όπως η
σημερινή, που φέρνουν ξεχασμένες εικόνες, λίγο περίεργα μα πρώτα με ένα
σφίξιμο, πρώτα στην καρδιά κι έπειτα χορευουν στο μυαλό. Πάνε 31 χρόνια, ακριβώς, από τη μέρα που διάλεξε το δρεπάνι του θανάτου να μαζέψει τον Βάσο Οικονομίδη. Ποιός να θυμάται τον Βάσο, ίσως αν περνάς από την Λακκί, εκεί στο Πέραμα, από το γιατάκι του, να στριφογυρίσει λίγο πάνω στη μνήμη σου. Μα αν ζεις μετανάστης, όπως όλοι μας, στο ίδιο σου τον τόπο, έτσι κάπως μας πάει η εποχή, ούτε που θα μνημονεύσεις έναν από τους πρωτεργάτες του Καρπάθικου ξεσηκωμού. Το Βάσο Οικονομίδη, τον θυμούνται όλοι, όχι με το όνομα, μα με την μοναδική πράξη θάρρους που έκανε στα 1935, όταν με λαδομπογιά έγραψε στον τοίχο του σχολείου των Μενετών: “Να κλείσουν, δεν θέλουμε Ιταλικά σχολεία”. Λύσσαξε ο Ιταλός διοικητής Ντε Βέκκι, να ξεσκεπάσει τον δράστη, μα όπως περιγράφει αργότερα και ο σπουδαίος αγωνιστής, ο αδελφός του, Σοφοκλής Οικονομίδης, η πράξη του Βάσου, έδωσε την ευκαιρία στις Μενετές να αποδείξουν, μέσα από την σιωπή, την αγωνιστική και ενωτική τους διάθεση. Ίσως σήμερα η πράξη να φαίνεται αδιάφορη και άνευρη, μα σήμερα είναι που δεν θα τολμάγαμε ακριβώς στους ίδιους τοίχους ούτε καν να γράψουμε στην αγαπημένη μας μια γλυκειά κουβέντα, πόσο μάλλον για τους Ιταλούς κατακτητές. Ο καθαρός, ντρέτος, έξυπνος και λεβέντης Βάσος, δεν σταμάτησε μόνο εκεί, συνέχισε την αντιστασιακή δράση του μέχρι και την απελευθέρωση της Καρπάθου. Ήταν ο αρχηγός των ενόπλων, ενώ ακόμη μια σπουδαία δράση του παραμένει ανεξίτηλη στην ιστορία του τόπου.  Την μέρα του μεγάλου συναγερμού, εμφανίστηκε ένα πολεμικό πλοίο στην Πατέλα και με κατεύθυνση τα Πηγάδια. Ο Βασός ζωσμένος με όπλα και χειροβομβίδες δεν ολιγώρησε, μπήκε μπροστά και ακολουθούμενος από 60 Μενετιάτες κατέβηκαν στο λιμάνι μαζί του και ο Γιώργος Παραγιουδάκης, περιθώρια δεν υπήρχαν, αν έπιανε το πολεμικό η μάχη ήταν αναποφευκτή. Στην διάρκεια της Γερμανο-Ιταλικής κατοχής, είχε χαρτογραφήσει όλα τα οχυρωματικά έργα του άξονα και δεν σταμάτησε να προετοιμάζει τον ξεσηκωμό της 5ης Οκτωβρίου 1944. Ο Βάσος Οικονομίδης δεν πήρε τυχαία ρόλο στην ιστορική διαδρομή του τόπου, ο αγωνιστής πατέρας του ήταν εκείνος που χάραξε στην ψυχή του παιδιού λέξεις, όπως ελευθερία και αγώνας, τόσο βαθειά που τελικά για εκείνον έγιναν αξίες ζωής. Δάσκαλος, ο Μηνάς Οικονομίδης, σχολάρχης στις Μενετές και στην συνέχεια εκτοπισμένος, με θέση γυμνασιάρχη του Ιπποκρατειου στην Κώ. Ο Βάσος δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις σπουδές στην Νομική Αθηνών, με τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του, επέστρεψε στο νησί, όπου και παρέμεινε για λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση. Εργάστηκε ακόμη και σαν δάσκαλος πάνω στον τόπο και δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για μια καλύτερη, πιο ουσιαστική, ολοκληρωμένη και πάνω από όλα Ελληνική Κάρπαθο. Σαν ανόητο χασομέρι δείχνουν σήμερα οι θύμισες στα περασμένα, θα πεις τι σε πιάνει και σκαλίζεις ανθρώπους δίχως κόκκαλα, μα αν δεν μας φωτίσουν οι αληθινοί αγωνιστές, εκείνοι που πάλεψαν μακριά από δεύτερες, υπόγειες επιδιώξεις, πως θα γεμίσουμε ενέργεια,μόνο ο ήλιος φτάνει για να γίνουμε καλύτεροι; |
