Ο κρυφός συν-σκηνοθέτης της επανάστασης.
| “Το απόγεμα της 16ης Οκτώβρη 1944 αναχώρησαν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, δύο Βρετανικά πολεμικά πλοία, το Κλήβελαντ και το Τερψιχόρη, το πρωί της επομένης ημέρας, 17ης, μπήκαν στο λιμάνι της Καρπάθου. Πρώτος κατέβηκε ο πλοίαρχος Ντενίζ και μαζί με τα μέλη της αποστολής (Ιμμακολάτα), κατέλαβαν την Κάρπαθο. Ακολούθησε η αποβίβαση πεζοναυτών και 40 τόννων τροφίμων για τον πληθυσμό. Αυτό που έγινε στο νησί δεν περιγράφεται...” | ||||
|
||||
|
Γράφει
ο δάσκαλος, Γιάννης Οθείτης, γέννημα
θρέμμα Μενετών, ζούσε για να δει λεύτερη
την Κάρπαθο.
Γεννημένος Ιταλός το 1908 δεν είχε σκέψη, δράση, που να μην είχε να κάμει με την ενσωμάτωση του νησιού. Στις 15 Γενάρη συμπληρώνονται 29 χρόνια από τον θάνατο του. Έφυγε στα 76 του, στην Αθήνα, το κρύο, παγωμένο 1984, στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο Γιάννης, τελείωσε την τότε Ιταλική, παιδαγωγική σχολή Ρόδου, στην δεκαετία του 1920 και ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του από το χωριό του, τις Μενετές. Πέρασε από όλα σχεδόν τα δημοτικά σχολεία του νησιού, αλλά και της Κάσου. Όμως στα 1940, με εντολή του σκληρού διοικητού Ντε Βέκκι, παύθηκε από τα καθήκοντα του, κατηγορούμενος για αντι-Ιταλικές δραστηριότητας, μάλιστα με διαταγή μπήκε υπό αυστηρή επιτήρηση, αφού κατηγορήθηκε για κατασκοπεία. Πέρασε αρκετούς μήνες με την σύντροφο όλης της ζωής του, την γυναίκα του, δασκάλα, Μαρία Τρεμπέλα, φυλακισμένοι και οι δυό, στην Ρόδο μα οι ανακρίσεις των Ιταλών δεν οδήγησαν πουθενά, έτσι με την αντικατάσταση του Ντεβέκκι από τον στρατηγό Μπαστίκο, αφέθηκαν ελεύθεροι. Συνέχισε την σπουδαία, μυστική δράση του, που καρπός της ήταν και ο ξεσηκωμός της 5ης του Οκτώβρη στα 1944. Είναι πολύ λίγα αυτά που μπορούν να γραφτούν για την προεπαναστατική περίοδο, ένα πέπλο αναγκαίας σιωπής με βοηθό τον χρόνο, πνίγει την δράση και επέτρεψε για χρόνια τους ψιθύρους, σκιές της αμφιβολίας, να επιπλεύσουν. “Εμπρός για την νίκη, εμπρός για την ελευθερία”, του έγραφε ο καπετάν Παραλής κι εκείνος πάλι κινούσε γη και ουρανό, απεκάλυπτε μυστικά και έδινε τις αναγκαίες πληροφορίες, για τις στρατιωτικές κινήσεις των κατακτητών στους συμμάχους. Μα ο Γιάννης Οθείτης, είχε έναν κανόνα σε όλη τη ζωή του, επαναλάμβανε τακτικά,”δεν πρέπει να γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά”, έλεγε και ξανάλεγε, κάνοντας πρώτος το βήμα, με μια ζωή κρυφή, μακριά και πέρα από κάθε φανφάρα, κουτσομπολιό και σχόλιο. Στις μέρες της εξέγερσης πρωτοστάτησε, είναι και η δική του δράση, που συνετέλεσε στην παράδοση των Ιταλών δίχως πολεμικές εντάσεις. Το “πιστοποιητικό Πατριώτη”, που του απονεμηθεί από τον αρχηγό συμμαχικών δυνάμεων μεσογείου Αλεξάντερ, η έφημη μνεία, από το υπουργείο παιδείας το 1963 άλλα πάνω από όλα το σπουδαίο βιβλίο που έγραψε και έκδωσε το 1965, “Η επανάσταση της Καρπάθου του 1944”, είναι η προίκα που άφησε σε όλους μας και στον κάθε Καρπάθιο, ξεχωριστά.  Μεγαλύτερο φορτίο κληρονομιάς άφησε στο γιό του, τον Γιώργο Οθείτη. Ήταν το πρώτο παράδειγμα για τον δάσκαλο, γιατί όχι μόνο έπρεπε να φαίνεται, αλλά και να είναι στην ουσία, το υπόδειγμα σοβαρότητας, ήθους και ακρίβειας. Τον Γιάννη χαρακτήριζε θάρρος, παρρησία, ευθύτητα και τιμιότητα, πάνω από όλα όμως ήταν σκληρός, πρώτα με τον εαυτό του, ένιωθε το χρέος, την υποχρέωση να σταθεί, να παλέψει για να δει λεύτερο, Ελληνικό, το σκλαβωμένο νησί του. Όλα ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, ένας καθημερινός ατέλειωτος αγώνας για να αλλάξει την φορά των γεγονότων. Σκληρός μα δίκαιος και μεγαλόψυχος. Στην επιτροπή για την διανομή των τροφίμων από τους Άγγλους, έγραψε πρώτο-πρώτο, το όνομα από τους προδότες που τον κάρφωσαν το 1941, τον ίδιο και την σύζυγό του Μαρία, στους φασίστες Ιταλούς. Ο γιός του θυμάται, πως άλλωστε να ξεχάσει τον αυστηρό πατέρα. Όταν σκοτείνιαζε και δεν είχε επιτρέψει ο μικρός στο σπίτι, ο Γιάννης Οθείτης δεν αστειευόταν. Μόνο μια φορά γλύτωσε το ξύλο ο πιτσιρίκος, όταν με τον ήλιο να έχει βασιλέψει, έτρεχε για το σπίτι, από την βιάση του έπεσε και μάτωσε το αριστερό πόδι του. Ο δεκάχρονος γύρισε στο σπίτι, που τότε ήταν στην Ιαλυσό της Ρόδου, κλαμένος, μα ευχαριστημένος, χαρούμενος, αφού γλύτωσε παρά τρίχα, τις ξυλιές. Ο δάσκαλος ευτύχησε να δει το όνειρο του πραγματικότητα, το νησί του λεύτερο. Το πάθος του στα κατοπινά χρόνια έγινε ο Αφιάρτης, το θρυλικό μετόχι των Μενετών, στα νότια, όπου βρίσκεται και το αεροδρόμιο του νησιού. Ένα εγκεφαλικό, η λανθασμένες ιατρικές γνωματεύσεις στην Αθήνα, Μα είναι η πανούργα μοίρα, όπως θα έγραφε ο ανώνυμος συγγραφέας της εποχής, έβγαλαν τον Γιάννη Οθείτη, νωρίς από το μέτρημα του χρόνου. Το κενό που αφήνουν τέτοιοι άνθρωποι, είναι φανερό, σε κάθε βήμα μας, μικρό ή και μεγάλο. Σε τέτοιους χρόνους, δύσκολων αποφάσεων, στις στιγμές που ζούμε, που μάλλον δεν θα θέλουμε να μνημονεύουμε στα παιδιά μας, οι άξιες προσωπικότητες, σαν του δασκάλου, μας κάνουν ολοένα και πιο περήφανους, πιο αισιόδοξους, για την επιβίωση και την θετική εξέλιξη μας. |
