Πάντα επίκαιρο το Απελευθερωτικό κίνημα
| Είναι αλήθεια πως οι μικρές προσωπικές ιστορίες μας δεν αγγίζουν εύκολα τους συνανθρώπους μας. Ο χρόνος, αν και ακούγετε ξεπερασμένο είναι τόσο αληθινό, όλα τα σκεπάζει. Έρχονται μετά άλλες γενιές σαν στρώσεις από χώμα και καλύπτουν την μικρή, δική μας ιστορία. | ||||
|
||||
|
Σε μια στιγμή βιασύνης, μια εποχή που ακόμη και τα τραγούδια ψάχνουν γρήγορους και νευρικούς ρυθμούς, εμείς οι Μενετιάτες γυρνάμε την ιστορία, ταξιδεύουμε όπως κάθε Οκτώβρη προς τα πίσω. Πριν 68 χρόνια που οι δικοί μας, πιθανοί συγγενείς, ίσως να ήταν περαστικοί φίλοι μας στο καφενείο, που το ξημέρωμα της 5 Οκτωβρίου 1944, μαζεύτηκαν στην αυλή της Παναγίας, της εκκλησίας των Μενετών. Είχε μια ψύχρα που την θυμούνται ακόμη.Ο παπά-Αντώνης έκαμε την λειτουργία και έτσι σαν το πλήρωμα του χρόνου να είχε πια φτάσει, απλά, γιατί όταν συμπληρωθεί ο δόκιμος χρόνος των ανθρώπων όλα γίνονται απλά, εύκολα, κατέβασαν την Ιταλική σημαία από τον ιστό και ανέβασαν την ελληνική. Την σημαία που σήμερα είναι στον τοίχο του εκκλησιαστικού γραφείου του χωριού, περιμένει μια κλεφτή ματιά μας. 
Ξεκαθάρισαν με τους ξένους, αποτελείωσαν τους ήδη διαλυμένους κατακτητές. Άλλωστε οι Γερμανοί είχαν φύγει, την είχαν κοπανήσει την προηγούμενη ημέρα, είχαν απομείνει 2-3 εκατοντάδες Ιταλοί στρατιώτες, καθώς και η διοίκηση τους. Όμως οι συντοπίτες μας, που τώρα τους ξεπερνάμε με ένα χαμόγελο, αγνοώντας ίσως πως ότι κι αν έκαναν δεν είχαν σκοτεινές δυνάμεις ή πολιτικά κίνητρα ή ονειρικά σενάρια στην πλάτη, έβαλαν μπροστά τα κορμιά τους μην ξέροντας καλά-καλά να ντουφεκάνε. Μα πόσες μικρές ιστορίες, πτυχές του χρόνου σαν ύφασμα που ξεθώριασε, στέκουν γεμίζοντας το μυαλό ερωτηματικά.Μυστικά, όπλα, πυροβολισμοί, καΐκια φορτωμένα όνειρα, κουλούρες και ένα γράμμα απελευθέρωσης για την Αλεξάνδρεια, ένα νησί που μοναχό απελευθερώνεται. Μα που και πως να τα περιγράψεις όλα αυτά και πως να ακούσουν οι ήδη φορτωμένοι με μια σκληρή καθημερινότητα συνάνθρωποι μας. Οι περισσότεροι από τους πρωτεργάτες έχουν ήδη φύγει, έδωσαν την κληρονομιά τους σε εμάς, οφείλουμε να διαφυλάξουμε, όχι μόνο γιατί το επιβάλλει η ίδια η ιστορία, μα είναι που όσο ξεχνάμε την διαδρομή, την πορεία μας, τόσο δεν θα απομένει τίποτε όρθιο στην διάβρωση μιας εποχής φορτωμένης με αγωνίες και κρίσεις. Γράφονται σεντόνια βιβλία, μα κρίνουμε και κρινόμαστε καθημερινά για τις πράξεις που κάναμε ή εκείνες που τελικά δεν μπορέσαμε να πράξουμε. Δεν είμαστε εδώ για να κουνάμε δάχτυλα ούτε να καίμε βιβλία, έστω και τα ανόητα, ως μοντέρνοι κουκουλοφόροι. Άλλωστε το ψέμα έχει κοντά και γυάλινα ποδάρια. Στις σημερινές δύσκολες, σκληρές μέρες όσοι στέκονται απέναντι στην ιστορία, στην αλήθεια, σε άλλες εποχές θα χαρακτηρίζονταν τουλάχιστον προδότες.  Εμείς οι “Σουλιώτες της Καρπάθου”, είμαστε περήφανοι για ένα παρελθόν βαρύ και φορτωμένο, με τιμή από προγόνους, που δεν περίμεναν τα δάχτυλα της μοίρα, παίρνουμε, καλύτερα αρπάζουμε λοιπόν με σθένος την σκυτάλη, συνεχίζουμε, αυτές οι “στεγνές εποχές” όπως η σημερινή, δεν μας αφήνουν περιθώρια ανημποριάς και αμφιβολίας. Η 5η του Οκτώβρη είναι στο προσκήνιο όλες τις στιγμές μας, σε όλα τα καλά μα και τα στραβοπατήματα μας που ετούτη η εποχή είναι φορτωμένη. Είναι ο φάρος στην καθημερινή πορεία και θέλουμε να γίνεται ένα μάθημα αγώνα για τις νεότερες γενιές που δεν γνώρισαν από κοντά τους πρωταγωνιστές της ιστορίας.Η αξία του ξεσηκωμού των Μενετών δεν είναι μονάχα το κορυφαίο αποτέλεσμα της απελευθέρωσης αλλά και το τσαγανό, τα κότσια και το πάθος που είχαν οι δικοί μας άνθρωποι. Χωρίς κρυφά χαρτιά, δίχως μαγικά στηρίγματα, η ιστορία μπαίνει πρόσκαιρα σε κουβέντες αμφιβολίας, την κάνουμε λίγο στην άκρη, ο ρόλος, το χρέος του συλλόγου μας είναι να θυμίζει πως λέξεις, έννοιες όπως η λευτεριά και πατρίδα δεν ήταν δεδομένες, αλλά κάποιοι αγωνίστηκαν για να κολυμπάμε στις γαλανές σημαίες μας.  |
