« Ο αγαπημένος μου Θειος Ντίνος Παζαρτζής, του οποίου και το όνομα φέρω, αδερφός της Μανούλας μου Σοφίας έγραψε πριν λίγα  χρόνια την ιστορία της επανάστασης όπως ο ίδιος την έζησε σε μεγάλο βαθμό μαζί με τον αγαπημένο του φίλο και Πατέρα μου Μιχάλη Κωνσταντινίδη και στην οποία αναφέρθηκε ο καθηγητής κύριος Περσελής.

Ο άλλος μου Θειος, ο αγαπημένος σε πολλούς  Παπα Γιώργης  Κωνσταντινίδης, έγραψε κ αυτός αυτά που ο ίδιος βροντοφώναζε όλα τα περασμένα χρόνια γιατί ήξερε ότι θα διαβαστούν,θα λογοκριθούν και κάποια θα πάρουν την θέση που τους αξίζει στην ιστορία.

Τα έγραψε με πεζό αλλά και με ποιητικό λόγο όπως θα έχετε ισως διαβάσει στο βιβλίο του, με μαντινάδες.

Η αναφορά του σε λεπτομέρειες που έχουν σχέση με τον Πατέρα μου Μιχάλη και  για την προσφορά του, την ουσιαστική, στον Παγκαρπαθιακό αγώνα ενάντια στους μισητούς εχθρούς  ειναι τιμή για την οικογένεια μου τα αγαπημένα μου αδέλφια και εμένα προσωπικά.

Δεν θα έβγαινε κανείς από εμάς την, οικογένεια του,  να μιλήσει για τον ήρωα της καρδιάς μας, τον Πατέρα μας Μιχάλη, γιατί έτσι μας μεγάλωσε ο ίδιος, να μη λέμε, αλλά να κάνουμε πολλά. 

Μίλησε όμως ο αδερφός του, ο ρασοφόρος, και είπε πολλές αλήθειες, αυτές που έζησαν οι δυο τους μαζι με τον θείο μου Ντίνο Παζαρτζή αλλά και με άλλους Αρκασιώτες, Μενεδιάτες και Καρπάθιους με τα ίδια ιδανικά.

Θα σας διαβάσω μερικές μαντινάδες που αντάλλαζε με την Μητέρα του, την Γιαγιά μου Παπαδιά κατά διαστήματα κατά την διάρκεια της άδικης φυλάκισης του.

Η φυλάκιση προεκυψε όταν έστειλε γράμμα στον Πατέρα του και Παππού μου Παπα Γιάννη,  που εύρισκετο τότε εξόριστος ως δάσκαλος στη Ρουμανία για το γεγονός ότι είχαν έρθει 5000 Ιταλοί και αν ερχόντουσαν άλλοι τόσοι θα τους έτρωγαν τους Καρπαθιους. Ο πατέρας λοιπόν της οικογένειας είναι πολύ μακριά και ο προστάτης πρωτογιός φυλακίζεται.

Ακούστε λοιπόν τι λέει ο πατέρας μου απο την φυλακή:

Ω Αγιε Κωνσταντίνε μου

και εσύ Αγία Ελένη 

γιατρέψετέ μου την καρδιά

που είναι βασανισμένη

Γράφω με πόνο στην καρδιά 

και ζάλη στο κεφάλι

που σκέπτομαι ο άτυχος

της θέσης μου το χάλι

Λέρωσα την διαγωγή 

όχι από ατιμία

μα ένα γράμμα που πεσε

εις την λογοκρισία 

Τρεις χρόνους με δικάσανε

και μέρες (ει)κοσιμία

κ ακόμα μήνες τέσσερις 

χωρίς καμμιά αιτία

Δεν το περίμενα ποτέ 

στην φυλακή να πέσω

και του πατρός μου τ όνομα 

αδίκως να εκθέσω

Εις το σαράντα εικοσιμιά

Ιούνιο τον μήνα

και γνώρισα ο δυστυχής  

βάσανα, πίκρες, πείνα

Τα έχτιζα χαλάσανε

οι κόποι μου χαθήκαν

τα που θεμέλιωνα στη γη

εξεθεμελιωθήκαν

Τα νιάτα μου βαρέθηκα

δεν είναι πια για μένα

αφού τα ζω στη φυλακή 

κ είναι βασανισμένα

Τις μέρες μου όλες τις περνώ 

σκληρά με ασιτία

μέσα στη μαύρη φυλακή 

χωρίς καμμιά αιτία

Στην Παναγία τάζω εγώ 

και σ όλους τους Αγίους

να σώσουν το κορμάκι μου

π αυτούς τους τρισαθλίους

Κάνω μεγάλη υπομονή 

τουλάχιστον να ζήσω 

να κάνω οικογένεια 

παιδιά να αποκτήσω

Απαντά η μάνα του, γιαγιά μου Παπαδιά 

Θα θελα Μιχαλάκη μου

να μη στενοχωράσαι

αξέγνοιαστος καμάρι μου

να πέφτεις να κοιμάσαι

Χαρά μεγάλη θα γενεί

σαν έρθεις Μιχαλάκη

και σαν σε δουν τα μάτια μου

απέξω στο σοκάκι

Η ελευθερία θα σου δοθεί

χαρά θα γίνει η λύπη

Μιχάλη μου σαν ξαναρθείς

μές το δικό μας σπίτι

Παρακαλάω τον Θεό

γιέ μου για το όνομά σου

για να σε φέρει γρήγορα

στ αδέρφια τα δικά σου

Ηθελα να ήταν δυνατόν

να ακούεις με τ αυτιά σου

πόσες φορές Μιχάλη μου

φωνάζω τ όνομα σου

Πιο εύκολο μου φαίνεται 

τον ποταμό να αδειάσω

και να ποτίζω τα βουνά 

παρά να σε ξεχάσω

Πιό εύκολο μου φαίνεται

την θάλασσα να αδειάσω

και να την ρίξω στην στεριά 

παρά να σε ξεχάσω...

Ειναι λοιπόν τιμή μου που σήμερα είμαι ανάμεσά σας για να προσθέσω σε αυτήν την όμορφη βραδιά  λίγες δικές μου μαντινάδες:

Δεν είμαι εγώ ιστορικός

μα ξέρω να διαβάζω

και για ανθρώπους σας μιλώ 

σήμερα που θαυμάζω 

Η σκέψη πήγε όλων μας

δεκάδες χρόνια πίσω 

σε ανθρώπους που μας γέννησαν 

μου έρχεται να δακρύσω

Σε ανθρώπους υπερήφανους

με ιδανικά και αξίες

που πάλεψαν για λευτεριά 

και κάνανε θυσίες

Ολα αυτά τα ακούσματα

εις τα αυτιά μου εφτάσα

όταν εγώ μεγάλωνα

παιδί εις την Αρκάσα

Δεν ήθελαν με τίποτα 

να ζούνε σκλαβωμένοι

και ακούσατε τι κάνανε

αυτοί οι ανδρειωμένοι.

Να τους τιμούμε πάντοτε 

να μαστε αγαπημένοι 

και θάναι η ψυχούλα τους

για παντα αναπαυμένη!

Έχουνε μάτια οι ψυχές

έχουν κ αυτιά κ ακούνε

και συμμετέχουνε κ αυτές 

όταν γι αυτές μιλούμε.

Σας ευχαριστώ όλους!"