ΕΥΗ ΜΕΛΑ - ΑΛΕΞΙΑΔΗ

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Γυναίκα,

μάνα, σύζυγος, κόρη κι αδερφή ακόμα και γιαγιά,

με το ίδιο μαντίλι π’ ανέμισες στον αποχαιρετισμό

τα δάκρυα σκούπισες μ’ αξιοπρέπεια.

Όλα τα όνειρα αρμένισαν σ΄ εκείνο το φευγιό.

Εσύ, πήρες τη δύναμη του νησιώτικου αέρα

κι από τους βράχους την αντοχή

να χτυπηθείς απ’ της ζωής τα κύματα.

Δύσκολες οι ισορροπίες σ’ ένα κορμί που όλα τα φορτώθηκε. 

Της αποστολής σου το τίμημα ήταν 

πάλι οι κρίκοι της οικογένειας να ενώσουν.

Κανένα έλεος για προσωπικές επιθυμίες.

Καρφίτσωσες πάνω στο στήθος:

αριστερά την υπομονή, δεξιά την περηφάνια.

Μπροστά στο μέλλον της επόμενης γενιάς,

η έννοια της αυτοθυσίας εύρισκε νόημα.

Αυτοσεβασμός ήταν ο σεβασμός των γύρω σου.

Διδαχές στους άλλους το παράδειγμά σου.

Ανήσυχες οι νύχτες οι αξημέρωτες,

κάτω απ’ το μουσκεμένο μαξιλάρι έκρυβες πόνο και κούραση,

όμως τις μέρες η αντοχή μετριόταν μ’ εργασία.

Γυναίκα μόνη!

Δυσβάσταχτο το βάρος της ευθύνης,

αμέτρητα διλήμματα για το σωστό ή λάθος.

Πήρες πρωτοβουλίες ακόμα και επίφοβες χωρίς να διστάσεις.

Πολλά μ’ αποφασιστικότητα 

διαχειρίστηκες με το ένστικτό σου.

Ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού σου,

απ’ τις δομές της τάξης μην παρεκτραπείς.

Παρηγοριά στις σιωπές της μοναξιάς,

δίχως την αίσθηση όμως της εγκατάλειψης,

είχες την πίστη για τ’ αντάμωμα,

μ’ όλη την οικογένεια μέσα στο ίδιο πλάνο.

Γιατί πώς να γεφυρωθεί του ξενιτεμού η άβυσσος

με μερικά γράμματα και μεμονωμένες φωτογραφίες;

Όμως στην προσφορά είναι μονόδρομος η αγάπη.

Παιχνίδια έκανες με το χρόνο ώς την επιστροφή,

όταν έσερνες το χορό στα τοπικά πανηγύρια, γάμους και βαφτίσια,

όταν σιγοψιθύριζες αυτοσχέδιες μαντινάδες.

Άσκηση στην κατανόηση,

καθώς  οι προθεσμίες του γυρισμού συχνά άλλαζαν,

με δυνατά συναισθήματα απάλυνες τις πληγές.

Στη γυναικεία σου υπόσταση

καμία πράξη δεν καταγράφεται  ηρωισμός.

Αλλά χωρίς αντιπαράθεση μέσα στην  οικογένεια,

για επιβράβευση του ήθους και  της αφοσίωσης,

για χρόνια τώρα σου δίνουν

της Μητριαρχίας τα σκήπτρα να κρατάς,

Δωδεκανήσια Γυναίκα!