Ο Σπύρος Σεβδαλής ήταν ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος, συνέχεια χαμογελαστός και ευδιάθετος, μεγάλο "πειραχτήρι" και είχε μία ιδιαίτερη σχέση με την νέα γενιά του χωριού. Αυτό εξάλλου εντοπίζετε στα λόγια των πολλών νέων, που γέμισαν το μεσημέρι της Τρίτης το διαδίκτυο με συναισθήματα αγάπης.

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τον συγκεκριμένο άνθρωπο με δυο κουβέντες, αυτές θα ήταν "ο Άνθρωπος του καφενείου". Έτσι τον γνώρισα, έτσι τον αγάπησα και έτσι θα τον έχω πάντα στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Πόσες και πόσες φορές να θυμηθώ, μεσημέρια στου Κωστάκη το καφενείο, άδειο από συνομηλίκους του, καθώς για τους περισσότερους ήταν ώρα ηρεμίας, αλλά αυτός εκεί, να μην φεύγει για να πάει να ξεκουραστεί και να λαγοκοιμάται σε μια γωνιά πάνω στην μαγκούρα του. Εμείς στο παραδίπλα τραπέζι να παίζουμε μπιλότα και να χαλάμε τον κόσμο, μαζί και την ησυχία του, αλλά αυτός να μην μας μαλώνει, να μην θέλει να μας κακοκαρδίσει γιατί πάντα ήταν η χαρά του να βλέπει την νέα γενιά στο καφενείο. Και όταν άνοιγε ο καιρός, απ'έξω στην πλατεία συζητήσεις επί συζητήσεων και πάντα να λέει... "να ρχεστε βρε στο χωριό", δείχνοντας το πάθος του, που εκείνη την ώρα δεν το καταλαβαίνεις, για να μην ερημώσει ποτέ το χωριό.

Όπως έπιανε με μας κουβέντα στο καθημερινό μας στέκι στην πλατεία, έτσι εύκολα μπορούσε να καλοσωρίσει τους τουρίστες που περνούσαν από τις Μενετές τα καλοκαίρια και απολάμβαναν τον ελληνικό τους, μαζί με το δροσάερο του χωριού. Μεγάλη αδυναμία του βέβαια οι Ιταλοί, καθώς γνωρίζοντας καλά την γλώσσα όπως και πολλοί συγχωριανοί μας άλλωστε, μπορούσε να συνεννοηθεί άριστα μαζί τους και να συζητά για ώρες τις ιστορίες του, από εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Και αν ο Σπύρος ήταν η καρδιά του καφενείου, αυτός που μπορεί να πήγαινε πρώτος νωρίς το πρωί και να έφευγε τελευταίος αργά το βράδυ, πριν τον βαρύνουν τα γερατειά, όλοι γνωρίζουν και θυμούνται πως ήταν και ο μάγειρας του χωριού, μαζί βέβαια με τον αείμνηστο Μανώλη Χατζησπάνη.

Δεν ξέρω σε πόσα πανηγύρια μπορεί να είχε μαγειρέψει αυτός ο άνθρωπος, δεν νομίζω πως υπάρχει Καρπάθιος που να μην έχει δοκιμάσει το στιφάδο του με τον χόντρο, είτε αυτό ήταν μοσχάρι, είτε αρνί, είτε χοιρινό και τέλος δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές το Δεκαπενταύγουστο γλείφαμε τα δάκτυλά μας από το δημιούργημα του Σπύρου. Χριστός, Πλαγιά, Προφήτης Ηλίας και Άγιος Σπυρίδωνας που έφερνε και το όνομα του, είναι λίγα από τα δεκάδες μοναστήρια που κλήθηκε για να μαγειρέψει, πάντα όμως την μεγάλη του παράσταση την έδινε την ημέρα της Παναγίας.

Μια μέρα που οι οικογένειες μας από μικρούς μας μαθαίνουν να βοηθάμε και να σερβίρουμε, πρώτα απ'όλα για να τιμήσουμε τη γιορτή της Μεγαλόχαρης, αλλά και για να φανούμε άξιοι οικοδεσπότες των πιστών προσκυνητών που έρχονται στο χωριό μας κάθε Δεκαπενταύγουστο. Δεν θα ξεχάσω λοιπόν και γω, πέραν όλων των άλλων που μπορεί να μου θυμίζουν αυτόν τον άνθρωπο, πως σαν ήμουν 10-12 χρονών με είχε μαζί του μέσα στην κουζίνα, να τον βοηθάω και να κρατώ τα πιάτα, που ο ίδιος γέμιζε με το μυρωδάτο φαγητό του, για να τα πασάρω στους συνομήλικους μου σερβιτόρους. Όπως είχε πει και ο Μανώλης Δημελλάς, σε ένα πρόσφατο κείμενο του για τον Σπύρο, "η συμμετοχή για κείνον, δεν ήταν παρά ένα χρέος".

Άλλη μια πολύ όμορφη εικόνα-παράσημο της μαγειρικής του τέχνης, ήταν η συνάντηση με τον Ηλία Μαμαλάκη, έναν από τους πιο καταξιωμένους μάγειρες της χώρας, ο οποίος επισκέφθηκε το νησί για τις ανάγκες των γυρισμάτων της μαγειρικής του εκπομπής, "Μπουκιά και συχώριο". Ο Σπύρος συνάντησε τον Ηλία, η αν προτιμάτε ο Ηλίας τον Σπύρο, συζήτησαν, έβγαλαν φωτογραφίες και έτσι μια όμορφη εικόνα θα τον συντροφεύει για πάντα.

Αναρωτιέμαι πως θα νιώσω επιστρέφοντας στο νησί και καθώς έχει έρθει η ώρα να πάω στο καφενείο για να δω φίλους και γνωστούς. Δεν πιστεύω πως θα μπορέσει ποτέ να χωρέσει ο νους μου, πως ο Σπύρος δεν θα κάθεται στην γωνιά που τον έχω συνηθίσει, πως δεν θα ναι κει να με υποδεχτεί με το γνωστό του χαμόγελο και πραγματικά να νιώσω την χαρά του που με ξαναβλέπει μετά από τόσο καιρό. Δεν πιστεύω πως μπορείς έναν άνθρωπο που τον έχεις αγαπήσει, ξαφνικά να συνειδητοποιήσεις πως δεν θα τον ξαναδείς ποτέ.

Απλά θα ζήσω με την ψευδαίσθηση, πως τον πήρε λίγο παραπάνω ο ύπνος και όπου να ναι θα ανοίξει την πόρτα και θα μπει χαμογελαστός...