Από τα χρόνια τα παλιά πού'τανε να σε κτίσουν
εσύ το μέρος διάλεξες πούθελες μοναχή σου

Εθεμελίωναν το χωριό απέναντι στο Λάϊ
και το καντήλι στον γκρεμό άναβε κάθε βρά(δ)υ

Για να χτιστείς εις το γκρεμό το ήθελες Παρθένα
και το χωριό μας να χτιστεί απέναντι από Σένα

Σ' έχτισαν και τελείωσες πού'ταν επιθυμιά σου
και τότες εσυνέχισες όλα τα θαύματά σου

Έχτιζαν το καμπαναριό, τον κόσμο εκερνούσαν
και Σένα Παναγία μου πάντοτε προσκυνούσαν

Και το ποτήρι κράταγε με πίστη εις το χέρι
και γλίστρησε και βρέθηκε εις των ριζών τα μέρη

Με τις φωνές ετρέξανε εις του γκρεμού τον πάτο
για να τον βρούνε ζωντανό είναι των αδυνάτο

Μα όταν εφθάσαν όλοι τους, σε κείνα κεί τα μέρη
είδαν ποτήρι να κρατά με το δικό του χέρι

Με το μπουκάλι του γερό και το κρασί γεμάτο
και τον εφέραν ζωντανό από του γκρεμού τον πάτο

Ένα παιδί γκρεμίσανε πίσω απ' τον γκρεμό Σου
και κει Παρθένα τό' βαλε το χέρι το δικό Σου

Είκοσι πέντε οργιές γκρεμό έπεσε το παιδάκι
κι' επάνω του δεν έκανε ουτ' ένα σημαδάκι

Ολόκληρο μερόνυκτο έκανε στο γκρεμό Σου
στο πάπλωμα το δίπλωσες μαζί με τον Υιό σου

Όλη τη νύχτα τού' κανες Παρθένα μου παρέα
και τον ρωτούν και λέει τους πως πέρασε ωραία

Μεγάλωσε και έφυγε στα μακριά στα ξένα
στην Κάρπαθο ερχότανε μας έλεγε για Σένα

Εις την πλατεία έβγαινε και πάντα τό'χε τάμα
στην Παναγία να βρεθεί που ήξερε για μάνα

Έλεγε στη μάνα μου, πάω να προσκυνήσω
και πάντα θα Σε προσκυνώ όσο καιρό κι' αν ζήσω

Ένας τσαγκάρης ήτανε, χρόνια αρρωστημένος
Πονούσε και υπέφερε κι' ήταν απελπισμένος

Οι πόνοι και τα βάσανα και η απελπισία
Τον έκανε να γκρεμιστεί από την Παναγία

Έκανε τρεις φορές σταυρό για να τον συγχωρέσει
Μα Εκείνη αποφάσισε για να τον βοηθήσει

Γκρεμίστηκε κι' έπεσε εις του γκρεμού τη μέση
Και πάνω τον εφέρανε άντρες τον είχαν δέσει

Έζησε χρόνια αρκετά, τίποτα δεν πονούσε
Και Σένα Παναγία μου πάντα ευχαριστούσε

Ένα μοσχάρι φέρανε που το'χανε ταμένο
Και με πολλά κοσμήματα το'χανε στολισμένο

Και το γυρίσαν τα παιδιά όλοι για να το δούμε
Της Παναγιάς τα θαύματα πρέπει να προσκυνούμε

Στο τέλος το εδέσανε πίσω εις το λιάϊ
Μα κείνο κόβει το σκοινί στην Παναγία

Βρήκε αμέτρητα σκαλιά στην πόρτα της ειπάει
Και τότες εγονάτισε και τρεις φορές βογκάει

Σαν να'πε θυσιάζομαι στη χάρη τη δική Σου
Και θέλω να με σφάξουνε εμέ για την γιορτή Σου

Τα θαύματα είναι πολλά μα γώ θα σταματήσω
Και Σένα Παναγία μου θα Σε ευχαριστήσω

Γιατί κουράγιο μου' δωσες όλα να τα θυμάμαι
Και σ' όλους τους προσκυνητές να τους τα διηγάμε

Προστάτευε Παρθένα μου με το δικό σου χέρι
Όλους τους προσκυνητές εδώ και στ' άλλα μέρη

Όσπου να ζώ θα προσκυνώ τη χάρη τη δική Σου
Θ' ανάβω το καντήλι Σου και θα'χω το κλειδί Σου