Μάθετε περισσότερα για τη μπιλότα, στο σχετικό άρθρο του wikipedia εδώ.

Αυτή η αγάπη που μετέδωσαν οι παλαιότεροι στους νεότερους, ήταν η αρχή γι’αυτό που σήμερα βαφτίζουμε “Τουρνουά Μπιλότας”. Μια παρέα φίλων από τις Μενετές, άλλοι φοιτητές και άλλοι όχι, πριν από πέντε χρόνια βρέθηκαν στο Πειραιά την ίδια περίοδο και έφτασαν να κάνουν το χόμπι τους ετήσιο θεσμό. Μέσα στο καφενείο της κυρίας Μαρίας λοιπόν, στην καρδιά του μεγάλου λιμανιού, όπου η παρέα αυτή έδινε το καθημερινό της ραντεβού για το αγαπημένο της παιχνίδι, γεννήθηκε η ιδέα του 1ου Τουρνουά Μπιλότας. Με την βοήθεια και την συνδρομή του Απανταχού Συλλόγου Μενετιατών Καρπάθου, το τουρνουά αυτό διανύει τον έκτο χρόνο ζωής του και έχει αναβαθμιστεί σημαντικά. 

 Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, είχαμε πολλών ειδών πρωταγωνιστές που άφησαν το στίγμα τους στη διοργάνωση, που “έγραψαν” με τις ατάκες τους και χάρισαν άφθονες στιγμές γέλιου με τις αντιδράσεις τους. Στο τέλος όμως  αυτοί που μένουν είναι όσοι κατάφεραν να κατακτήσουν το πολυπόθητο τίτλο. 

Με περίσσιο ενθουσιασμό από την έναρξη του 1ου Τουρνουά Μπιλότας, όλοι ήθελαν να είναι εκείνοι που θα περηφανεύονταν για τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά λογάριαζαν χωρίς τους μπαρουτοκαπνισμένους Γιώργο Χατζηδάκη και Φράνκη Διακονή, που κέρδισαν στον πιο συγκλονιστικό τελικό μέχρι και σήμερα, την “Γιουβέντους” του Αριστείδη Δεσποτάκη και του Μιχάλη Χωρατατζή με 2-1 και μάλιστα με ανατροπή. Είναι η μοναδική μάχη στην ιστορία του θεσμού, που βρέθηκαν αντιμέτωποι σε τελικό τραπέζι, τέσσερις εκπρόσωποι της παλιάς σχολής.

Μάθε & παίξε μπιλότα με τους φίλους σου στο facebook εδώ.

Μια ατάκα των ηττημένων σ’εκείνο το μεγάλο παιχνίδι έδωσε το όνομα στην επόμενη διοργάνωση, με τίτλο “Να σαι γερός”. Μια διοργάνωση όπου τα σκήπτρα πέρασαν από τον πατέρα στον γιο, καθώς ο Βασίλης Διακονής, μαζί με τον Μάνο Νικητιάδη δημιούργησαν ένα ακτύπητο δίδυμο και αναδείχτηκαν πρωταθλητές με σκορ 2-1 και έτσι η ομάδα με ονομασία “Σπόα”, δικαιότατα ανέβηκε στην κορυφή. Θύματα τους, η ομάδα “Βαθά” που αποτελούνταν από τον Μιχάλη Λυτό και τον Νίκο Διακομιχάλη, δύο από τους τελευταίους έμπειρους πρεσβευτές σε τελικό.

Στο πάνθεον των πρωταθλητών έχω την τιμή να ανήκω και γω, όπου μαζί με το μπαρί μου Μάριο Μαγριπλή, “Το ανάποδο παίξιμο”, όπως ονομαζόταν η ομάδα μας, προσπέρασε κάθε εμπόδιο μέχρι τον επεισοδιακό τελικό εκείνης της χρονιάς και ανάγκασε τους προηγούμενους πρωταθλητές να μας παραχωρήσουν το στέμμα τους όπως επιτάσσει ο θεσμός. Επεισοδιακός γιατί ο Μιχάλης Κοσμάς, ένας από τους φιναλίστ, αναγκάστηκε να αντικατασταθεί, γιατί έπρεπε να μεταφέρει τον γιο του Ηλία στο νοσοκομείο με πυρετό. Την θέση του πήρε ο Μηνάς Μαρής όπου με συμπαίκτη τον Βασίλη Διακομιχάλη ηττήθηκαν με 2-0. 

Ο μέσος όρος ηλικίας των νικητών, μειωνόταν χρόνο με τον χρόνο με γεωμετρική πρόοδο, κάτι το οποίο συνεχίστηκε και στην τέταρτη διοργάνωση. Οι “Ατσακόπετρες” του Βασίλη Ρηγοπούλη και Μηνά Αλεξίου, κατασπάραξαν κάθε αντίπαλο στο πέρασμα τους και νίκησαν τον Ηλία Κοσμά και Μηνά Οικονομίδη με 2-0 στον τελικό της “τρομοκρατίας”, όπως χαριτολογώντας χαρακτηρίστηκε από πολλούς. Το πάθος των “τρομοκρατών”  για την νίκη ξεχείλιζε και έτσι η επικράτηση τους ήρθε ως φυσικό επακόλουθο, σε μία βραδιά που έκλεισε με τους θριαμβευτές να υψώνουν στον ουρανό το πιάτο του νικητή, ίσως το ομορφότερο έπαθλο μέχρι στιγμής στον θεσμό.

Ο Μηνάς και ο Ηλίας, σαν γνήσιοι πεισματάρηδες, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη και έτσι πέρυσι επέστρεψαν δυναμικά στο 5ο Τουρνουά Μπιλότας, το οποίο είχε την ονομασία “Φέρτε μου τέτοιους”. Σε έναν τελικό κυριολεκτικά οικογενειακή υπόθεση, ο Ηλίας Κοσμάς με συμπαίκτη του τον Μηνά Οικονομίδη, αντιμετώπισε τον αδελφό του Λάζαρο Κοσμά και τον πατέρα του Μιχάλη Κοσμά, ο οποίος επέστρεφε μετά από δυο χρόνια  για να αγωνιστεί αυτή την φορά στον τελικό. Σε ένα τρομερό παιχνίδι η ομάδα του “Λάλη”, η οποία έπαιζε σε εχθρικό περιβάλλον καθώς ο κόσμος απ’ έξω για να τον πικάρει υποστήριζε ένθερμα την ομάδα του μικρού του γιου, βρέθηκε κοντά στην νίκη, αλλά στο τέλος με επική ανατροπή οι “Έμαθαν και οι Απερίτες μπιλότα”, όπως ονομαζόταν η ομάδα των νικητών, επικράτησε με 2-1. 

Φωτογραφικό υλικό: 4o Τουρνουά 2012, 5ο Τουρνουά 2013, από το καφενείο

Περιμένοντας λοιπόν την στέψη των επόμενων νικητών, διαπιστώνουμε πως αυτό που έχει καταφέρει το Τουρνουά Μπιλότας, είναι να κάνει τους συμμετέχοντες να το νοσταλγούν, να το αναζητούν και κυρίως να έρχονται από διάφορα μέρη της Ελλάδας, μόνο και μόνο για να αγωνιστούν. Στόχος λοιπόν παραμένει η αναβάθμιση του προϊόντος, για κάτι που για όλους εμάς είναι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι.

Για κάτι που όχι μόνο ενώνει την παλιά γενιά με την καινούργια, αλλά αποδεικνύει και την συνύπαρξη τους, με γέλια και με φωνές, με πανηγυρισμούς και με απογοητεύσεις, με χαρά, αλλά και με ένταση, πάντα όμως στα όρια του παιχνιδιού.