Τι ώρα ανοίγουν τα πανεπιστήμια;
| Οι πρώτες λέξεις που περνούν από τη σκέψη κάποιου, είτε αυτός έχει. είτε δεν έχει σχέση με την ακαδημαϊκή κοινότητα, στο άκουσμα της φράσης «ελληνικά πανεπιστήμια» είναι κατάληψη, παρακμή και πανελλήνιες. Στο επόμενο βήμα, η λέξη «φοιτητής» σημαίνει καφέ, τσιγάρο, “πρωινάδικα” (αν ξυπνήσει εγκαίρως) και κυλικείο, σε μία εποχή που το ελληνικό πανεπιστήμιο μοιάζει περισσότερο με μαγαζί, παρά με χώρο διακίνησης ιδεών. | ||||
|
||||
|
γράφει ο Σταύρος Μαυρομάτης Είπε κανείς “ψιλά γράμματα” ή είναι ιδέα μου; Το “μαγαζάκι”, γιατί κάπως έτσι αντιμετωπίζεται από μερίδα κομματικοποιημένων φοιτητών, έχει πολλά χρόνια να αντιμετωπιστεί έτσι. Η διακίνηση ιδεών έδωσε γρήγορα τη θέση της στο κοινωνικό status (γιε μου, γιατρέ μου!) και την εύρεση δημιουργικής (μη χειρονακτικής!) εργασίας. Μάλλον δεν ήταν μόνο ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, χωρίς να λερώσει τα χέρια του. Το οξύμωρο της γενιάς των γονιών μας, το ακολούθησε το σουρεαλιστικά παράλογο της δικής μας γενιάς. Ξεκινώντας το σημερινό άρθρο, είχα σκοπό να θυμίσω ότι πέρασαν κοντά δυο χρόνια από το λουκέτο στα δημοτικά σχολεία της Καρπάθου. Το ζήτημα των ελληνικών πανεπιστημίων δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι, αποκομμένο από την κοινωνία. Βιώνουμε μια περίοδο σφοδρής κρίσης αξιών, στην οποία η παιδεία μετράται με οικονομικούς όρους σε κονδύλια και οι επενδύσεις σε αυτήν γίνονται με βάση τις οικονομίες κλίμακας. Σε πιο απλά ελληνικά, η παιδεία δεν έχει να κάνει ούτε με δωρεάν συγγράμματα, ούτε (όσο και αν θέλουν να μας πείσουν) με ντουβάρια, οι πολιτικές στηρίζονται σ’ αυτά. Παιδεία σημαίνει καλλιέργεια και συνεχής αναζήτηση, παιδεία σημαίνει ευγένεια. Οι θεωρίες συνομωσίας δεν ήταν ποτέ του γούστου μου, όμως, τώρα, περισσότερο από ποτέ, μοιάζουν πέρα για πέρα αληθινές. Η παιδεία είναι δύναμη, και απαραίτητη προϋπόθεση, σε ένα δημοκρατούμενο κράτος. Η ημιμάθεια, από την άλλη, είναι το πιο αιχμηρό βέλος στη φαρέτρα του δογματισμού. Μην εκπλαγείτε αν ακολουθήσουν και άλλα βαθυστόχαστα ηθικά διλήμματα τύπου “Νότης-Βανδή”. Με συγχωρείτε για την άτακτη ροή στο άρθρο και τον μακροπερίοδο και απαισιόδοξο λόγο. Σε έναν κόσμο που επιμένει στη μασημένη τροφή, θέλει “ζόρι” για να αναλύσουμε με αισιοδοξία ένα σοβαρό θέμα. |
